စိတ္ရဲ႕ ထြက္ေပါက္မဲ့ျပည့္လွ်ံမွဳေတြက အိမ္မက္ေတြထဲမွာ ယိုစီးက်လာတတ္တယ္။ တခါတေလေတာ့ ဘာကိုလိုခ်င္မွန္း၊ ဘာကိုေတာင္းတမွန္း ကိုယ္ကိုတိုင္ျပန္မသိႏိုင္ေပမယ့္ အိမ္မက္ထဲမွာေတာ့ တခုျပီးတခု ျပန္ျမင္ရႏိုင္ရဲ႕။
ညေတြက ေအးစက္ ထံုထိုင္းေနေတာ့ အေဆာင္ကိုလြမ္းလုိက္၊ ဂစ္တာကို လြမ္းလိုက္။
အိမ္မက္ထဲမွာဆိုရင္ တယ္လီပို႔အ၀င္လမ္းၾကီးမကို ေလွ်ာက္လုိ႔..။
နားရြက္ရဲ႕အေနာက္ကေန ေလေတြ တိုက္ေနလုိက္တာမ်ား ထင္းရွဴးပင္ေတြေတာင္ လွဳပ္လုိ႔..။
တယ္လီပို႔အေနာက္က လွမ္းျမင္ေနရတဲ့ မႏၱေလးျမိဳ႕ၾကီးကလဲ အလင္းေရာင္ေတြ လိုတာထက္ပိုျပီးမ်ားေနလို႔ ၾကည့္လို႔မေကာင္း။ ေက်ာင္းဘက္သြားတဲ့ လမ္းအေကြ႕ေလးေရာက္တိုင္း အိမ္မက္လား တကယ္လား ခြဲျခားသိဖုိ႔ၾကိဳးစားရင္း လန္႔ႏိုးခဲ့ရတယ္။ စိတ္မွာ အာသာေျပတယ္ လုိ႔မရွိခဲ့။
တခါတေလေတာ့လဲ သံုးေထာင္ရြာက ထမင္းဆိုင္ေလးထဲမွာ သူငယ္ခ်င္းေတြနဲ႔ ဖဲရိုက္ေနတယ္တဲ့။ တခါတေလေတာ့ ဘီအီးဆုိင္ထဲမွာ အရက္ထိုင္ေသာက္ေနလုိက္ၾကတာ၊ ပုလင္းေတြက ျမင္မေကာင္းေအာင္ မ်ားျပားေလရဲ႕။ တခါတေလေတာ့ ေက်ာင္းခန္းေတြထဲမွာ တေယာက္ထဲ ေလွ်ာက္သြားေနတယ္တဲ့။ ေကာင္တာစထြိဳက္ ထဲကလုိ ျမင္ကြင္းမ်ိဳး။
ေက်ာင္းေဆာင္ေတြရဲ႕ အလယ္က ျမက္ခင္းျပင္ေတြကေတာ့ တြင္းနက္ၾကီးေတြ။ ဒီတြင္းနက္ၾကီးေတြကပဲ အိမ္မက္ထဲမွာ ေျခာက္ျခားစရာ..။
အေဆာင္ရဲ႕ ၀ရံတာမွာ ရပ္မိျပီဆိုရင္လဲ ျမဴေတြနဲ႔ ျပည့္လုိ႔၊ မာက်ဴရီမီးတိုင္ေတြရဲ႕ အေရာင္က ျမဴေတြကိုေဖါက္ျပီး အေဆာင္ေရွ႕က ကန္တင္းကို ၀ိုးတ၀ါး။ တခါကေတာ့ အိမ္မက္ထဲမွာ ဂစ္တာေလးက်ိဳးသြားတယ္။ ဒါေပမယ့္ အသံေတာ့ထြက္ေနတုန္းပဲ။ ဘာသီခ်င္းလဲ မမွတ္မိေတာ့။
မ်ားေသာအားျဖင့္ အိမ္မက္ထဲမွာ ဆုိရင္ အေဆာင္ရဲ႕ ေနာက္ေဖးေလွကားမွာပဲတီးေနတတ္တယ္။ ဂစ္တာတီးေနရင္း အေနာက္ဘက္က ေရတံခြန္ၾကီးက အေဆာင္ဘက္ကိုေျပးလာတယ္တဲ့။ ေနာက္ျပီး ပိုဆိုးတာက ေဆးလိပ္တိုေတြကို ၾကိဳးနဲ႔သီ ထားတာေတြ ဟိုနားမွာေတြ႕လုိက္၊ ဒီနားမွာေတြ႕လုိက္၊ ခုတင္ေတြေပၚမွာေတြ႕လုိက္။ အိမ္မက္ထဲမွာေတာ့ ကၽြန္ေတာ့္ရဲ႕Taylor Swift က ကုတ္အကၤ်ီအနက္ကေလးနဲ႔၊ သူမကိုေတြ႕လုိက္တဲ့အခ်ိန္တိုင္း တိမ္ေတြ ျပန္ဖံုးသြားတတ္တယ္။ ေက်ာင္းဖယ္ရီကားၾကီးကလဲ ရထားၾကီးတစီးလုိပဲ။
အနီးစခန္းက ၀က္သားတုတ္ထုိး တပြဲကို ငါးရာပဲေပးရတယ္တဲ့။ သီဟေက်ာ္မွာ ဘီယာေသာက္ရင္ ၾကက္ရိုးဟင္းခ်ိဳေတြအမ်ားၾကီး ရတယ္တဲ့။
Showing posts with label အိပ္ယာ၀င္ ပံုၿပင္. Show all posts
Showing posts with label အိပ္ယာ၀င္ ပံုၿပင္. Show all posts
Wednesday, September 14, 2011
Monday, March 28, 2011
ထုတ္လႊင့္လိုက္သည္
မဂၤလာပါ ၊
ကၽြန္ေတာ္တို႔ စကားလံုး အဖ္အမ္ မွ ဘာသာစကားမ်ားကို ထုတ္လႊင့္ေနပါသည္။
ကၽြန္ေတာ္တို႔ အဖ္အမ္သည္ ဖရီကြမ္စီ ေမာ္ဂ်ဴေလးရွင္း လား၊
ဖီးလ္မာရွယ္ လား
ဘာလား ညာလား မသိ။
သို႔ေသာ္ သင့္ထံထုတ္လႊင့္လွ်က္ရွိပါသည္။
သင္တုိ႔ ေခၚဆိုေသာ တယ္လီဖုန္းသည္ အေၾကာင္းအမ်ိဳးမ်ိဳးေၾကာင့္
ဆက္သြယ္၍မရရွိျခင္းမွာ တယ္လီဖုန္းဧ။္ ခ်ိဳ႕ရြင္းခ်က္ေၾကာင့္လား ၊
ဆက္သြယ္ေရး ကိရိယာမ်ားဧ။္ ခ်ိဳ႕ရြင္းခ်က္ေၾကာင့္လား ဆိုသည္ကို
တယ္လီဖုန္းပုိင္ရွင္သည္လည္းေကာင္း ေခၚဆိုသူသည္လည္းေကာင္း သိႏိုင္မည္မဟုတ္ပါ။
ပူျပင္းေျခာက္ေသြ႕ေသာ ေႏြရာသီကို ေရာက္ရွိလာျပီျဖစ္ပါေသာေၾကာင့္
သင္တုိ႔ဧ။္ အသံုးမျပဳေတာ့ျပီျဖစ္ေသာ အသိဥာဏ္ ႏွင့္ ခံစားမွဳ တို႔ကို စနစ္တက် ျငိမ္းသတ္ထား
ၾကရန္ႏွင့္၊
က်ဴးဘား ေဆးျပင္းလိပ္ကို ပါးစပ္တြင္ ခဲကာ ေတာ္လွန္ေရးစကားမ်ား ကို ေန႔ည
လမ္းေလွ်ာက္၍ လံုးဝ
မေျပာၾကပါရန္ တိုက္တြန္းႏွိဳးေဆာ္အပ္ပါသည္ ။
လူတို႔သည္ အခ်ိန္နာရီတို႔နဲ႔ တကြ ရက္လႏွစ္ တို႔ကို သတ္မွတ္လွ်က္ရွိၾကသည္ ။
ထို႕ေၾကာင့္ ဧပရယ္လ ဆယ့္သံုးရက္ ကို တန္ခူးလဆန္း ၁၀ရက္ေန႔ဟူ၍ လည္းေကာင္း၊
ထို တန္းခူးလဆန္း ၁၀ရက္ေန႔ကို သၾကၤန္အၾကိဳေန႔ ဟူ၍လည္းေကာင္း သတ္မွတ္ၾကသည္။
ထိုေန႔တြင္ သၾကားမင္းဟုဆိုေသာ အရာသည္ လူျပည္ဟုဆိုေသာ အရာသို႔ ဆင္းသက္ လာသည္ဟုဆိုေသာေၾကာင့္
အထက္မွေအာက္သို႔ ေရြ႕လ်ားေၾကာင္းကို ေဖၚျပေနသည္။
ထိုသၾကားမင္း ဆိုေသာအရာသည္ ႏွစ္စဥ္ႏွစ္တိုင္း တစံုတရာကို အသံုးျပဳ၍ ဆင္းလာသည္ ဟု အယူရွိၾကေလရာ ၊
ယခုႏွစ္တြင္ အသံုးျပဳမည့္ ဆင္းသက္ကိရိယာမွာ အိုဇံုးလႊာအား ထိခိုက္မွဳ ရွိ၊မရွိ
သဘာ၀ပတ္၀န္းက်င္ ထိန္းသိမ္းေရးသမားမ်ားက ေလ့လာေစာင့္ၾကည့္သြားပါမည္။
မိုးမရြာခဲ့လွ်င္ မည္သူမွ် ထီးေမ့က်န္ခဲ့လိမ့္မည္မဟုတ္။
အ၀ိဇၨာ၀ံပုေလြကို တိုက္ထုတ္ရန္ အရစၥတိုတယ္ က သူ႕တပည့္ေတြကို သင္ၾကားေပးလိမ့္မည္။
သူေတာ္စင္တဦး ျဖစ္ရန္ မည္သို႔ေသာအခ်က္မ်ား လုိအပ္ေၾကာင္းကို စာရင္းျပဳစုရအံုးမည္။
ထို႔ေနာက္တြင္ေတာ့ မဟာလူသား အျဖစ္ကို အလိုမရွိ။
ထာဝရ ဆိုေသာ အရာကို တိုင္းတာၾကည့္မိေသာအခါ တည္ျမဲျခင္းသည္ မွန္ကန္ေသာအေၾကာင္းတရား မ်ားသာျဖစ္ေတာ့ဧ။္ ။အျပည့္အ၀မွန္ကန္ ဖို႔ေတာ့ လိုအပ္သည္။
ေသၿပီးတဲ့ေနာက္မွေတာ့ ဘယ္အုတ္ဂူကိုမွ ေဆးေရာင္မျခယ္ခ်င္ပါနဲ႔ ေတာ့ မိတ္ေဆြ ။
ရာသီဥတုေတြ ေျပာင္းလဲလာတဲ့အေၾကာင္းကို ဦးထြန္းလြင္မေျပာလည္း ခင္ဗ်ားသိတာပါပဲ။
ကၽြန္ေတာ္တု႔ိ စကားလံုး အဖ္အမ္ဧ။္ အစီအစဥ္မ်ားကို ဤတြင္ ေခတၱ ရပ္နားပါမည္။
က်န္ရွိေနေသာ အစီအစဥ္မ်ားကို အာရံုလာေသာအခ်ိန္၌ ဆက္လက္ထုတ္လႊင့္သြားပါမည္။
ထိုအစီအစဥ္မ်ားကို ခ်စ္ျခင္းပိြဳင့္ဇီးရိုးဇီးရိုး တြင္ လည္းေကာင္း၊ မုန္းျခင္းပြိဳင့္ဇီးရိုးဇီးရိုး တြင္ လည္းေကာင္း
အဆင္ေျပသလုိ ဖမ္းယူခံစားႏိုင္ပါသည္။
ကၽြန္ေတာ္တို႔ စကားလံုး အဖ္အမ္ မွ ဘာသာစကားမ်ားကို ထုတ္လႊင့္ေနပါသည္။
ကၽြန္ေတာ္တို႔ အဖ္အမ္သည္ ဖရီကြမ္စီ ေမာ္ဂ်ဴေလးရွင္း လား၊
ဖီးလ္မာရွယ္ လား
ဘာလား ညာလား မသိ။
သို႔ေသာ္ သင့္ထံထုတ္လႊင့္လွ်က္ရွိပါသည္။
သင္တုိ႔ ေခၚဆိုေသာ တယ္လီဖုန္းသည္ အေၾကာင္းအမ်ိဳးမ်ိဳးေၾကာင့္
ဆက္သြယ္၍မရရွိျခင္းမွာ တယ္လီဖုန္းဧ။္ ခ်ိဳ႕ရြင္းခ်က္ေၾကာင့္လား ၊
ဆက္သြယ္ေရး ကိရိယာမ်ားဧ။္ ခ်ိဳ႕ရြင္းခ်က္ေၾကာင့္လား ဆိုသည္ကို
တယ္လီဖုန္းပုိင္ရွင္သည္လည္းေကာင္း ေခၚဆိုသူသည္လည္းေကာင္း သိႏိုင္မည္မဟုတ္ပါ။
ပူျပင္းေျခာက္ေသြ႕ေသာ ေႏြရာသီကို ေရာက္ရွိလာျပီျဖစ္ပါေသာေၾကာင့္
သင္တုိ႔ဧ။္ အသံုးမျပဳေတာ့ျပီျဖစ္ေသာ အသိဥာဏ္ ႏွင့္ ခံစားမွဳ တို႔ကို စနစ္တက် ျငိမ္းသတ္ထား
ၾကရန္ႏွင့္၊
က်ဴးဘား ေဆးျပင္းလိပ္ကို ပါးစပ္တြင္ ခဲကာ ေတာ္လွန္ေရးစကားမ်ား ကို ေန႔ည
လမ္းေလွ်ာက္၍ လံုးဝ
မေျပာၾကပါရန္ တိုက္တြန္းႏွိဳးေဆာ္အပ္ပါသည္ ။
လူတို႔သည္ အခ်ိန္နာရီတို႔နဲ႔ တကြ ရက္လႏွစ္ တို႔ကို သတ္မွတ္လွ်က္ရွိၾကသည္ ။
ထို႕ေၾကာင့္ ဧပရယ္လ ဆယ့္သံုးရက္ ကို တန္ခူးလဆန္း ၁၀ရက္ေန႔ဟူ၍ လည္းေကာင္း၊
ထို တန္းခူးလဆန္း ၁၀ရက္ေန႔ကို သၾကၤန္အၾကိဳေန႔ ဟူ၍လည္းေကာင္း သတ္မွတ္ၾကသည္။
ထိုေန႔တြင္ သၾကားမင္းဟုဆိုေသာ အရာသည္ လူျပည္ဟုဆိုေသာ အရာသို႔ ဆင္းသက္ လာသည္ဟုဆိုေသာေၾကာင့္
အထက္မွေအာက္သို႔ ေရြ႕လ်ားေၾကာင္းကို ေဖၚျပေနသည္။
ထိုသၾကားမင္း ဆိုေသာအရာသည္ ႏွစ္စဥ္ႏွစ္တိုင္း တစံုတရာကို အသံုးျပဳ၍ ဆင္းလာသည္ ဟု အယူရွိၾကေလရာ ၊
ယခုႏွစ္တြင္ အသံုးျပဳမည့္ ဆင္းသက္ကိရိယာမွာ အိုဇံုးလႊာအား ထိခိုက္မွဳ ရွိ၊မရွိ
သဘာ၀ပတ္၀န္းက်င္ ထိန္းသိမ္းေရးသမားမ်ားက ေလ့လာေစာင့္ၾကည့္သြားပါမည္။
မိုးမရြာခဲ့လွ်င္ မည္သူမွ် ထီးေမ့က်န္ခဲ့လိမ့္မည္မဟုတ္။
အ၀ိဇၨာ၀ံပုေလြကို တိုက္ထုတ္ရန္ အရစၥတိုတယ္ က သူ႕တပည့္ေတြကို သင္ၾကားေပးလိမ့္မည္။
သူေတာ္စင္တဦး ျဖစ္ရန္ မည္သို႔ေသာအခ်က္မ်ား လုိအပ္ေၾကာင္းကို စာရင္းျပဳစုရအံုးမည္။
ထို႔ေနာက္တြင္ေတာ့ မဟာလူသား အျဖစ္ကို အလိုမရွိ။
ထာဝရ ဆိုေသာ အရာကို တိုင္းတာၾကည့္မိေသာအခါ တည္ျမဲျခင္းသည္ မွန္ကန္ေသာအေၾကာင္းတရား မ်ားသာျဖစ္ေတာ့ဧ။္ ။အျပည့္အ၀မွန္ကန္ ဖို႔ေတာ့ လိုအပ္သည္။
ေသၿပီးတဲ့ေနာက္မွေတာ့ ဘယ္အုတ္ဂူကိုမွ ေဆးေရာင္မျခယ္ခ်င္ပါနဲ႔ ေတာ့ မိတ္ေဆြ ။
ရာသီဥတုေတြ ေျပာင္းလဲလာတဲ့အေၾကာင္းကို ဦးထြန္းလြင္မေျပာလည္း ခင္ဗ်ားသိတာပါပဲ။
ကၽြန္ေတာ္တု႔ိ စကားလံုး အဖ္အမ္ဧ။္ အစီအစဥ္မ်ားကို ဤတြင္ ေခတၱ ရပ္နားပါမည္။
က်န္ရွိေနေသာ အစီအစဥ္မ်ားကို အာရံုလာေသာအခ်ိန္၌ ဆက္လက္ထုတ္လႊင့္သြားပါမည္။
ထိုအစီအစဥ္မ်ားကို ခ်စ္ျခင္းပိြဳင့္ဇီးရိုးဇီးရိုး တြင္ လည္းေကာင္း၊ မုန္းျခင္းပြိဳင့္ဇီးရိုးဇီးရိုး တြင္ လည္းေကာင္း
အဆင္ေျပသလုိ ဖမ္းယူခံစားႏိုင္ပါသည္။
Monday, May 24, 2010
အလင္းမရွိေသာ အိပ္မက္
အနက္ေရာင္ ေဘာပင္တေခ်ာင္း…။
အျဖဴေရာင္ စာရြက္အလြတ္ေပၚက အနက္ေရာင္စာလံုးမ်ား…။
ဒါေတြအားလံုးက အျပာေရာင္ စားပြဲတလံုး ေပၚမွာ ဖယိုဖရဲ ။ လွလွပပ ျပန္႔ၾကဲေနတယ္။
အနက္ေရာင္ စာရြက္တရြက္….။
အျဖဴေရာင္ မွင္နဲ႕ မညီမညာ လက္ေရးမ်ား… ။
ဒါေတြနဲ႕ တစံုတရာ ဖန္တီးဖို႔ ငါၾကံရြယ္ခဲ့တယ္..။
အျဖဴေရာင္ စာရြက္ေပၚက အနက္ေရာင္စာလံုးမ်ား ၊ အနက္ေရာင္စာရြက္ေပၚက အျဖဴေရာင္စာလံုးမ်ား ၊ ေနာက္ အျပာေရာင္စားပြဲတလံုး ။ ဒါေတြအားလံုးကို ပံုရိပ္ေယာင္ အေနနဲ႕ ဖမ္းယူထားဖုိ႔ ကင္မရာတလံုးကို ေဘးမွာခ်ေစာင့္စားရင္း ကၽြန္ေတာ္ အိပ္ေပ်ာ္ေနခဲ့တယ္။
တစံုတေယာက္က ေမးတယ္ “လူေတြရဲ႕ စိတ္ကို အက်ိဳးသက္ေရာက္ဖုိ႔အတြက္ အေရာင္ေတြကို ယံုၾကည္သလား? ” ။
တိတိက်က် ေျဖဖို႔ ခက္တဲ့ ေမးခြန္းတခုပဲ။
ကၽြန္ေတာ့္အေပၚမွာ တခါတရံ အေရာင္ ေတြရဲ႕ သက္ေရာက္မွဳ ရွိမယ္လို႔ထင္တယ္။ သူ ေမးသလုိ “လူေတြ” ဆိုတာအတြက္ေတာ့ သိမ္းၾကံဳးျပီး မေျဖ၀့ံပါ ။ တဆက္ထဲမွာ ပဲ ကၽြန္ေတာ္ “အေရာင္”ေတြကို မျမင္ႏိုင္ရင္ ဘယ္လုိခံစားမလဲ ။ ေနာက္ျပီး “အေရာင္” ဆိုတာ ပိုင္းျခား သိႏိုင္တဲ့ အသိ ကၽြန္ေတာ့္မွာ မရွိေတာ့ရင္ ဘယ္လိုခံစားမလဲ။ ေနာက္ဆံုး “အေရာင္”ဆိုတဲ့ အရာကို “အေရာင္”လုိ႔ မျမင္ခ်င္ေတာ့ရင္ ကၽြန္ေတာ္ ဘယ္လိုျဖစ္မလဲ။ ေမးခြန္းေတြ ျပန္႔ၾကဲသြားသည္။
ကၽြန္ေတာ့္ရဲ႕ ျဖတ္သန္းမွဳ အနည္းငယ္ေလးအတြင္းမွာ သိလိုက္ခြင့္ရလုိက္တ့ဲ အေရာင္ေတြက ယံုၾကည္ေလာက္စရာမေကာင္းပါ။ ကၽြန္ေတာ္ မသိနားမလည္တာလည္း မ်ားလြန္းပါသည္။ အ၀ါေရာင္ နဲ႕ လိေမၼာ္ေရာင္ ေတာင္ ကြဲကြဲျပားျပားမသိ။ အနီ ၊ အစိမ္း နဲ႕ အျပာ တို႔ အေၾကာင္း အေကာင္းေကာင္း မသိ။ အပူေရာင္ ၊ အေအးေရာင္ ခြဲခြဲျခားျခားမသိ။
“အျဖဴနဲ႕အနက္” တဲ့ ဒီစကားကို ကၽြန္ေတာ္စၾကားဖူးတာ ကာလာမစံုတဲ့ ဓါတ္ပံုေတြက တဆင့္ ထင္ပါရဲ႕။ အဲဒီကေန စျပီး အျဖဴေရာင္ နဲ႔ ဆန္႔က်င္ဘက္ဟု ယူဆေသာ အနက္ေရာင္ကို တြဲျပီး သိလာခဲ့သည္။
“ ဒါ.. ဘာအေရာင္ ျဖစ္မယ္ထင္လဲ” ဟု ငယ္ငယ္က ပေဟဠိ၀ွက္ ၾကတဲ့အခါ “ အျဖဴေရာင္ မဟုတ္ဘူး ”
ဟု နိမိတ္ျပ စကားေျပာလွ်င္ ကၽြန္ေတာ္က “အနက္ေရာင္” ဟု အေျဖေပးတတ္ပါသည္။ကၽြန္ေတာ့္ အေျဖကလည္း အျမဲတမ္းလုိလုိ မွန္ေနခဲ့ပါသည္။
ဒါကပဲ တကယ့္ အမွန္တရားနဲ႕ ေ၀းကြာရျခင္းရဲ႕ အေၾကာင္းတရားတခုလား ?
တစံုတေယာက္ရဲ႕ ေမးခြန္းကို ေျဖဖုိ႔ ကၽြန္ေတာ္ ၾကိဳးစားၾကည့္သည္။ “အေရာင္” ဆိုတာ အလင္းျပန္ျခင္း ေၾကာင့္သာျဖစ္ေပၚတယ္ လို႔ ကၽြန္ေတာ္ၾကားဖူးထားသည္္။ တကယ္လုိ႔ အလင္းမရွိရင္ ကၽြန္ေတာ္ ဘာကို ျမင္မလဲဆိုတာ အနီးစပ္ဆံုး စဥ္းစားၾကည့္ေတာ့ ေမွာင္မဲျခင္း။
ေမွာင္မဲ ေနတာဟာ အနက္ေရာင္လား ။ ကၽြန္ေတာ္ ေသခ်ာ မသိပါ။ သို႔တည္းမဟုတ္ အလင္းျပန္ျခင္း မဟုတ္ပဲ အေရာင္တခု ျမင္ေနရတာလား။ ကၽြန္ေတာ္ လံုး၀ မသိပါ။
ထုိ႔ေၾကာင့္ “အေရာင္” ဆုိေသာ အရာ သည္ ကၽြန္ေတာ္နဲ႕ အေ၀း တေနရာ တြင္သာ ရပ္တည္ေနခဲ့ဧ။္ ။
“ အျဖဴ မဟုတ္လွ်င္ အမည္းႏွင့္ တကြ တျခားမည္သည့္အေရာင္မဆို ျဖစ္ႏိုင္သည္” ဟု ကၽြန္ေတာ့္ မိတ္ေဆြဧ။္ အက္ေဆးတပုဒ္ထဲမွာဖတ္ဖူးသည္။ ကၽြန္ေတာ္ ထိုစာေၾကာင္းကို နည္းနည္း ထပ္ျဖည့္လုိက္ခ်င္သည္။
“ အျဖဴမဟုတ္လွ်င္ အျဖဴမဟုတ္ေသာ အေရာင္သာျဖစ္ႏိုင္ပါသည္”
ကၽြန္ေတာ့္ အိပ္မက္ ကို ဤ ေနရာ၌သာ ရပ္တန္႔ လိုက္ခ်င္သည္။
သို႔ေသာ္ “ အိပ္မက္ထဲတြင္ အေရာင္ ကို သိႏိုင္စြမ္းမရွိ” ဟု အိပ္မက္သုေတသီတို႔က ဆိုဧ။္ ။
အျဖဴေရာင္ စာရြက္အလြတ္ေပၚက အနက္ေရာင္စာလံုးမ်ား…။
ဒါေတြအားလံုးက အျပာေရာင္ စားပြဲတလံုး ေပၚမွာ ဖယိုဖရဲ ။ လွလွပပ ျပန္႔ၾကဲေနတယ္။
အနက္ေရာင္ စာရြက္တရြက္….။
အျဖဴေရာင္ မွင္နဲ႕ မညီမညာ လက္ေရးမ်ား… ။
ဒါေတြနဲ႕ တစံုတရာ ဖန္တီးဖို႔ ငါၾကံရြယ္ခဲ့တယ္..။
အျဖဴေရာင္ စာရြက္ေပၚက အနက္ေရာင္စာလံုးမ်ား ၊ အနက္ေရာင္စာရြက္ေပၚက အျဖဴေရာင္စာလံုးမ်ား ၊ ေနာက္ အျပာေရာင္စားပြဲတလံုး ။ ဒါေတြအားလံုးကို ပံုရိပ္ေယာင္ အေနနဲ႕ ဖမ္းယူထားဖုိ႔ ကင္မရာတလံုးကို ေဘးမွာခ်ေစာင့္စားရင္း ကၽြန္ေတာ္ အိပ္ေပ်ာ္ေနခဲ့တယ္။
တစံုတေယာက္က ေမးတယ္ “လူေတြရဲ႕ စိတ္ကို အက်ိဳးသက္ေရာက္ဖုိ႔အတြက္ အေရာင္ေတြကို ယံုၾကည္သလား? ” ။
တိတိက်က် ေျဖဖို႔ ခက္တဲ့ ေမးခြန္းတခုပဲ။
ကၽြန္ေတာ့္အေပၚမွာ တခါတရံ အေရာင္ ေတြရဲ႕ သက္ေရာက္မွဳ ရွိမယ္လို႔ထင္တယ္။ သူ ေမးသလုိ “လူေတြ” ဆိုတာအတြက္ေတာ့ သိမ္းၾကံဳးျပီး မေျဖ၀့ံပါ ။ တဆက္ထဲမွာ ပဲ ကၽြန္ေတာ္ “အေရာင္”ေတြကို မျမင္ႏိုင္ရင္ ဘယ္လုိခံစားမလဲ ။ ေနာက္ျပီး “အေရာင္” ဆိုတာ ပိုင္းျခား သိႏိုင္တဲ့ အသိ ကၽြန္ေတာ့္မွာ မရွိေတာ့ရင္ ဘယ္လိုခံစားမလဲ။ ေနာက္ဆံုး “အေရာင္”ဆိုတဲ့ အရာကို “အေရာင္”လုိ႔ မျမင္ခ်င္ေတာ့ရင္ ကၽြန္ေတာ္ ဘယ္လိုျဖစ္မလဲ။ ေမးခြန္းေတြ ျပန္႔ၾကဲသြားသည္။
ကၽြန္ေတာ့္ရဲ႕ ျဖတ္သန္းမွဳ အနည္းငယ္ေလးအတြင္းမွာ သိလိုက္ခြင့္ရလုိက္တ့ဲ အေရာင္ေတြက ယံုၾကည္ေလာက္စရာမေကာင္းပါ။ ကၽြန္ေတာ္ မသိနားမလည္တာလည္း မ်ားလြန္းပါသည္။ အ၀ါေရာင္ နဲ႕ လိေမၼာ္ေရာင္ ေတာင္ ကြဲကြဲျပားျပားမသိ။ အနီ ၊ အစိမ္း နဲ႕ အျပာ တို႔ အေၾကာင္း အေကာင္းေကာင္း မသိ။ အပူေရာင္ ၊ အေအးေရာင္ ခြဲခြဲျခားျခားမသိ။
“အျဖဴနဲ႕အနက္” တဲ့ ဒီစကားကို ကၽြန္ေတာ္စၾကားဖူးတာ ကာလာမစံုတဲ့ ဓါတ္ပံုေတြက တဆင့္ ထင္ပါရဲ႕။ အဲဒီကေန စျပီး အျဖဴေရာင္ နဲ႔ ဆန္႔က်င္ဘက္ဟု ယူဆေသာ အနက္ေရာင္ကို တြဲျပီး သိလာခဲ့သည္။
“ ဒါ.. ဘာအေရာင္ ျဖစ္မယ္ထင္လဲ” ဟု ငယ္ငယ္က ပေဟဠိ၀ွက္ ၾကတဲ့အခါ “ အျဖဴေရာင္ မဟုတ္ဘူး ”
ဟု နိမိတ္ျပ စကားေျပာလွ်င္ ကၽြန္ေတာ္က “အနက္ေရာင္” ဟု အေျဖေပးတတ္ပါသည္။ကၽြန္ေတာ့္ အေျဖကလည္း အျမဲတမ္းလုိလုိ မွန္ေနခဲ့ပါသည္။
ဒါကပဲ တကယ့္ အမွန္တရားနဲ႕ ေ၀းကြာရျခင္းရဲ႕ အေၾကာင္းတရားတခုလား ?
တစံုတေယာက္ရဲ႕ ေမးခြန္းကို ေျဖဖုိ႔ ကၽြန္ေတာ္ ၾကိဳးစားၾကည့္သည္။ “အေရာင္” ဆိုတာ အလင္းျပန္ျခင္း ေၾကာင့္သာျဖစ္ေပၚတယ္ လို႔ ကၽြန္ေတာ္ၾကားဖူးထားသည္္။ တကယ္လုိ႔ အလင္းမရွိရင္ ကၽြန္ေတာ္ ဘာကို ျမင္မလဲဆိုတာ အနီးစပ္ဆံုး စဥ္းစားၾကည့္ေတာ့ ေမွာင္မဲျခင္း။
ေမွာင္မဲ ေနတာဟာ အနက္ေရာင္လား ။ ကၽြန္ေတာ္ ေသခ်ာ မသိပါ။ သို႔တည္းမဟုတ္ အလင္းျပန္ျခင္း မဟုတ္ပဲ အေရာင္တခု ျမင္ေနရတာလား။ ကၽြန္ေတာ္ လံုး၀ မသိပါ။
ထုိ႔ေၾကာင့္ “အေရာင္” ဆုိေသာ အရာ သည္ ကၽြန္ေတာ္နဲ႕ အေ၀း တေနရာ တြင္သာ ရပ္တည္ေနခဲ့ဧ။္ ။
“ အျဖဴ မဟုတ္လွ်င္ အမည္းႏွင့္ တကြ တျခားမည္သည့္အေရာင္မဆို ျဖစ္ႏိုင္သည္” ဟု ကၽြန္ေတာ့္ မိတ္ေဆြဧ။္ အက္ေဆးတပုဒ္ထဲမွာဖတ္ဖူးသည္။ ကၽြန္ေတာ္ ထိုစာေၾကာင္းကို နည္းနည္း ထပ္ျဖည့္လုိက္ခ်င္သည္။
“ အျဖဴမဟုတ္လွ်င္ အျဖဴမဟုတ္ေသာ အေရာင္သာျဖစ္ႏိုင္ပါသည္”
ကၽြန္ေတာ့္ အိပ္မက္ ကို ဤ ေနရာ၌သာ ရပ္တန္႔ လိုက္ခ်င္သည္။
သို႔ေသာ္ “ အိပ္မက္ထဲတြင္ အေရာင္ ကို သိႏိုင္စြမ္းမရွိ” ဟု အိပ္မက္သုေတသီတို႔က ဆိုဧ။္ ။
Wednesday, May 5, 2010
ကၽြန္ေတာ္ “ရွိ” ေသာ မိုးရာသီႏွင့္ ကၽြန္ေတာ္ “သိ” ေသာ မိုးရာသီ
ျပတင္းေပါက္ က တဆင့္ ေသးေသးေျပာက္ေျပာက္ ၾကယ္ကေလး ေလး၊ငါး ခု ၀ါးတ၀ိုးျမင္ေနရသည္။
ျပတင္းေပါက္ က တဆင့္ ေျမသင္းနံ႔ ႏွင့္အတူ ေလႏုေအးေတြ ေျခသံတိတ္တဆိတ္နဲ႕ ၀င္လာၾကသည္။
ထိုေန႔က မိုးရြာဧ။္ ။
မိုးရြာထဲတြင္ လမ္းေလွ်ာက္ထားေသာ ကၽြန္ေတာ့္အဖို႔ ေရေႏြးၾကမ္းတအိုး ႏွင့္ ေစာင္ပါးပါးတထည္ ကို အလိုရွိလွဧ။္ ။
“မိုး” ႏွင့္အတူ “ေလ” သည္လည္း အနည္းငယ္ျပင္းထန္ သည္။ထိုကဲ့သို႔ေသာ မိုးရြာထဲ တေယာက္တည္း လမ္းေလွ်ာက္ျခင္း ကို အႏၱရာယ္မ်ားသည္ ဟု ဆိုၾကေသာ္လည္း “မသိျခင္းတရား” ဧ။္ အႏၱရာယ္ကိုေတာ့ မည္သို႔ေသာသူက ေၾကာက္ရြံ႕ စိုးရိမ္ၾကမည္နည္း။
မိုးေရ စိုရႊဲေနေသာ ကၽြန္ေတာ့္ခႏၶာသည္ ေအးျမေနဧ။္ ။ ကၽြန္ေတာ္ ေလွ်ာက္ေနေသာ လမ္းမေပၚတြင္ မိုးရြာေသာေၾကာင့္လားမသိ လူမရွိ။ ထို႔ေၾကာင့္ ကၽြန္ေတာ့္ စိတ္၀ိဥာဥ္သည္လည္း ေအးျမေနဧ။္ ။
မိုးရြာထဲတြင္ လမ္းေလွ်ာက္ထြက္ရျခင္းဧ။္ အရသာကို သိလုိပါက ကိုယ္တိုင္ လမ္းေလွ်ာက္ထြက္ၾကည့္ျခင္းျဖင့္သာ သိႏိုင္ဧ။္ ။ ႏွဳတ္ျဖင့္ တဆင့္ျပန္ေျပာျပျခင္းသည္ လည္းေကာင္း၊ စာျဖင့္ တဆင့္ျပန္ေဖာ္ျပျခင္းသည္လည္းေကာင္း ခံစားမွဳကို တိက်စြာ ျပန္လည္ မေပးေဆာင္ႏိုင္။
မိုးရာသီ တြင္ ကၽြန္ေတာ့္အတြက္ လိုအပ္မည္ဟုထင္ေသာ အရာမ်ားကို အနီးစပ္ဆံုး ေတြးၾကည့္မိဧ။္ ။
ေခါက္ထီးတလက္ ႏွင့္ ရာဘာဖိနပ္ လား?
ေစာင္ပါးပါးတထည္ ႏွင့္ စံုေထာက္၀တၳဳ လား?
ပန္းဆိုးတန္းက လက္ဖက္ရည္ က်က်တခြက္ ႏွင့္ ေရစိုေနတဲ့ ဗိုလ္ေအာင္ေက်ာ္လမ္း လား?
ေရေႏြးၾကမ္း ႏွင့္ နံျပားေပ်ာ့ေပ်ာ့တခ်ပ္ လား?
အတိႆရရာသီ ကဗ်ာစာအုပ္ ႏွင့္ ပဒီးပဒါးစကားေတြ လား?
ကၽြန္ေတာ့္ဧ။္ သိမွဳနယ္ပယ္တြင္ ရွိေသာ မိုးရာသီဧ။္ မိုးေရခ်ိန္လက္မမ်ားကို တိုင္းရာ၌
-ကၽြန္ေတာ့္ဆံပင္ ႏွင့္ ဂ်င္းေဘာင္းဘီအနားတြင္စိုစြတ္ေနေသာ ေရပမာဏျဖင့္လည္းေကာင္း
-မိုးေရေၾကာင့္ လွပေနေသာ သစ္ပင္တို႔ဧ။္ စိမ္းစိုမွဳျဖင့္လည္းေကာင္း
-ဖါးေအာ္သံ တို႔ျဖင့္ လည္းေကာင္း တိုင္းတာပါမည္။
ကၽြန္ေတာ့္ စိတ္ဝိဥာဥ္ စိုစြတ္ရန္အတြက္ လိုအပ္ေသာ မိုးေရခ်ိန္လက္မ ပမာဏကို ေတာ့ ကၽြန္ေတာ္ကိုယ္တိုင္ပင္ မသိႏိုင္ပါ။
ျပတင္းေပါက္ က တဆင့္ ေျမသင္းနံ႔ ႏွင့္အတူ ေလႏုေအးေတြ ေျခသံတိတ္တဆိတ္နဲ႕ ၀င္လာၾကသည္။
ထိုေန႔က မိုးရြာဧ။္ ။
မိုးရြာထဲတြင္ လမ္းေလွ်ာက္ထားေသာ ကၽြန္ေတာ့္အဖို႔ ေရေႏြးၾကမ္းတအိုး ႏွင့္ ေစာင္ပါးပါးတထည္ ကို အလိုရွိလွဧ။္ ။
“မိုး” ႏွင့္အတူ “ေလ” သည္လည္း အနည္းငယ္ျပင္းထန္ သည္။ထိုကဲ့သို႔ေသာ မိုးရြာထဲ တေယာက္တည္း လမ္းေလွ်ာက္ျခင္း ကို အႏၱရာယ္မ်ားသည္ ဟု ဆိုၾကေသာ္လည္း “မသိျခင္းတရား” ဧ။္ အႏၱရာယ္ကိုေတာ့ မည္သို႔ေသာသူက ေၾကာက္ရြံ႕ စိုးရိမ္ၾကမည္နည္း။
မိုးေရ စိုရႊဲေနေသာ ကၽြန္ေတာ့္ခႏၶာသည္ ေအးျမေနဧ။္ ။ ကၽြန္ေတာ္ ေလွ်ာက္ေနေသာ လမ္းမေပၚတြင္ မိုးရြာေသာေၾကာင့္လားမသိ လူမရွိ။ ထို႔ေၾကာင့္ ကၽြန္ေတာ့္ စိတ္၀ိဥာဥ္သည္လည္း ေအးျမေနဧ။္ ။
မိုးရြာထဲတြင္ လမ္းေလွ်ာက္ထြက္ရျခင္းဧ။္ အရသာကို သိလုိပါက ကိုယ္တိုင္ လမ္းေလွ်ာက္ထြက္ၾကည့္ျခင္းျဖင့္သာ သိႏိုင္ဧ။္ ။ ႏွဳတ္ျဖင့္ တဆင့္ျပန္ေျပာျပျခင္းသည္ လည္းေကာင္း၊ စာျဖင့္ တဆင့္ျပန္ေဖာ္ျပျခင္းသည္လည္းေကာင္း ခံစားမွဳကို တိက်စြာ ျပန္လည္ မေပးေဆာင္ႏိုင္။
မိုးရာသီ တြင္ ကၽြန္ေတာ့္အတြက္ လိုအပ္မည္ဟုထင္ေသာ အရာမ်ားကို အနီးစပ္ဆံုး ေတြးၾကည့္မိဧ။္ ။
ေခါက္ထီးတလက္ ႏွင့္ ရာဘာဖိနပ္ လား?
ေစာင္ပါးပါးတထည္ ႏွင့္ စံုေထာက္၀တၳဳ လား?
ပန္းဆိုးတန္းက လက္ဖက္ရည္ က်က်တခြက္ ႏွင့္ ေရစိုေနတဲ့ ဗိုလ္ေအာင္ေက်ာ္လမ္း လား?
ေရေႏြးၾကမ္း ႏွင့္ နံျပားေပ်ာ့ေပ်ာ့တခ်ပ္ လား?
အတိႆရရာသီ ကဗ်ာစာအုပ္ ႏွင့္ ပဒီးပဒါးစကားေတြ လား?
ကၽြန္ေတာ့္ဧ။္ သိမွဳနယ္ပယ္တြင္ ရွိေသာ မိုးရာသီဧ။္ မိုးေရခ်ိန္လက္မမ်ားကို တိုင္းရာ၌
-ကၽြန္ေတာ့္ဆံပင္ ႏွင့္ ဂ်င္းေဘာင္းဘီအနားတြင္စိုစြတ္ေနေသာ ေရပမာဏျဖင့္လည္းေကာင္း
-မိုးေရေၾကာင့္ လွပေနေသာ သစ္ပင္တို႔ဧ။္ စိမ္းစိုမွဳျဖင့္လည္းေကာင္း
-ဖါးေအာ္သံ တို႔ျဖင့္ လည္းေကာင္း တိုင္းတာပါမည္။
ကၽြန္ေတာ့္ စိတ္ဝိဥာဥ္ စိုစြတ္ရန္အတြက္ လိုအပ္ေသာ မိုးေရခ်ိန္လက္မ ပမာဏကို ေတာ့ ကၽြန္ေတာ္ကိုယ္တိုင္ပင္ မသိႏိုင္ပါ။
Sunday, March 21, 2010
ကုကၠိဳရြက္ ႏွင့္ အတူ ေ၀့၀ဲက်သြားေသာ ေႏြညမ်ား
လေရာင္ ေအာက္က ကြပ္ပ်စ္ ေပၚမွာ ကၽြန္ေတာ္တို႕ ၀ိုင္းဖြဲ႕ ထိုင္ခဲ့ၾကဖူးတယ္။ ညမ်ားစြာ….
အတိအက် ဆိုေသာ္.. ေႏြညမ်ားစြာ။
ကေလးဘ၀မွာေတာ့ နားမလည္မွဳမ်ားစြာနဲ႕ ၾကယ္ေတြကိုၾကည့္ခဲ့ရတယ္။ ၾကယ္အစံုနဲ႕ေကာင္းကင္ ဟာ ကၽြန္ေတာ့္ကို ပေဟဠိ၀ွက္ျပီး ၾကည္စယ္ေနတာလို႔ လံုး၀ မထင္မိပါဘူး။ မထူးဆန္းပါဘူး။ ကၽြန္ေတာ္မွ မသိခ်င္ဘဲ။ အမည္းေရာင္ ဟင္းလင္းျပင္ၾကီး
ထဲက ခ်စ္စရာအစက္အေျပာက္ကေလးေတြ လို႔ သိထားတယ္။ ကၽြန္ေတာ့္အတြက္ ကေတာ့ ဒီေလာက္ဆို လံုေလာက္ပါျပီ။
ေနာက္မွ တစ္ေယာက္တစ္ေပါက္ ေျပာသံၾကားလာရတယ္။ အဲဒီၾကယ္ရဲ႕ နာမည္က ဘာ၊ ညာ နဲ႕ သိပ္ကို ရယ္စရာေကာင္းတာပါပဲလား ။ သူတို႕ ထင္သလုိနာမည္ေပးထားၾကတာေလ။ ေနာက္ျပီး.. သူ႕ဘာသာသူ ျပန္႕က်ဲ လွပေနတဲ့ ၾကယ္ေတြကို သူတို႕က အုပ္စုဖြဲ႕ ျပီး နာမည္ေပးၾကေသးတယ္။ အဲဒီကိစၥကေတာ့ မတရားဘူးလုိ႔ထင္တာပါပဲ။ ပိုင္းျခားသက္မွတ္ျခင္းအားျဖင့္ အလွတရားကို ဖ်က္စီးၾကတာလား။
“ေကာင္းကင္ ဟင္းလင္းျပင္ထဲက ၾကယ္ေတြကို ခံစားတဲ့အခါ ကၽြန္ေတာ္.. နားမလည္ျခင္းေတြကိုပဲ လိုခ်င္ပါတယ္။ ”
အထက္ပါအတိုင္း ေတာင္ေတာင္အီအီ ရည္ရြယ္ခ်က္မရွိဘဲ စဥ္းစားျဖစ္ေနတာကေတာ့ ျပတင္းေပါက္ ကေနျပီး ၾကယ္ေတြကို ၾကည့္ျဖစ္ခဲ့တဲ့ ေႏြညေတြမွာေပါ့။
“ေႏြ ဟာ အထီးက်န္ေစသလား ။ ေႏြ ဟာ လြမ္းေမာေစသလား ။ ဒါမွမဟုတ္ ေႏြဟာ ေမွ်ာ္လင့္ခ်က္ ေတြ ေပးတာ လား ၊ ယူတာလား။ ” အဲဒါေတြ ကၽြန္ေတာ္ မသိ။ ကၽြန္ေတာ္သိတာ ေႏြဟာ ပူတယ္။ အုိက္တယ္။ တစ္ေန႔ခင္းလံုး ပူေလာင္ျခင္းအတြက္ အေလ်ာ္အစားအျဖစ္ ည ဘက္မွာ ေလေျပေတြကို မျဖစ္စေလာက္ ေပးတယ္။ ဒီလိုညေတြမွာ ကၽြန္ေတာ္တို႕ ၀ိုင္းဖြဲ႕စကားေျပာျဖစ္ၾကတာေပါ့။
ညပိုင္းမွာ ၾကယ္ေတြေငးရင္း ကုကၠိဳပင္ေအာက္ကို ထုိင္ၾကည့္ပါ။ အသံျပဳတိုက္ခတ္ေနတဲ့ ေလေျပ ေတြက ကုကၠိဳရြက္၀ါေတြကို ေၾကြေစတယ္။
ေႏြေန႔လည္ခင္းေတြက မညွာမတာ ပူေပမယ့္ ကုကၠိဳရိပ္ေတြကေတာ့ သိပ္ခ်စ္ဖုိ႔ေကာင္းတယ္။ ကုကၠိဳပင္ေအာက္မွာ ထိုင္ရင္း ကုကၠိဳရြက္ေၾကြတာကို ၾကည့္ေနတဲ့လူေတြ ကို ေတြ႕ဖူးမွာပါ။ ဘာရယ္မဟုတ္ေပမယ့္ အမွဳမဲ့အမွတ္မဲ့ လုပ္တတ္ၾကပါတယ္။
ကၽြန္ေတာ္က ေတာ့ တမင္သက္သက္ ကုကၠိဳရြက္ေၾကြတာ ထိုင္ၾကည့္ခဲ့တယ္။ အေႏွာင္အဖြဲ႕ကင္း ျပီး မသိျခင္းမ်ားတဲ့ ကၽြန္ေတာ့္ ရဲ႕ ငယ္ဘ၀က ကုကၠိဳပင္ေတြထဲမွာ ခိုေအာင္းေပ်ာက္ကြယ္သြားျပီ ထင္ပါရဲ႕။
အတိအက် ဆိုေသာ္.. ေႏြညမ်ားစြာ။
ကေလးဘ၀မွာေတာ့ နားမလည္မွဳမ်ားစြာနဲ႕ ၾကယ္ေတြကိုၾကည့္ခဲ့ရတယ္။ ၾကယ္အစံုနဲ႕ေကာင္းကင္ ဟာ ကၽြန္ေတာ့္ကို ပေဟဠိ၀ွက္ျပီး ၾကည္စယ္ေနတာလို႔ လံုး၀ မထင္မိပါဘူး။ မထူးဆန္းပါဘူး။ ကၽြန္ေတာ္မွ မသိခ်င္ဘဲ။ အမည္းေရာင္ ဟင္းလင္းျပင္ၾကီး
ထဲက ခ်စ္စရာအစက္အေျပာက္ကေလးေတြ လို႔ သိထားတယ္။ ကၽြန္ေတာ့္အတြက္ ကေတာ့ ဒီေလာက္ဆို လံုေလာက္ပါျပီ။
ေနာက္မွ တစ္ေယာက္တစ္ေပါက္ ေျပာသံၾကားလာရတယ္။ အဲဒီၾကယ္ရဲ႕ နာမည္က ဘာ၊ ညာ နဲ႕ သိပ္ကို ရယ္စရာေကာင္းတာပါပဲလား ။ သူတို႕ ထင္သလုိနာမည္ေပးထားၾကတာေလ။ ေနာက္ျပီး.. သူ႕ဘာသာသူ ျပန္႕က်ဲ လွပေနတဲ့ ၾကယ္ေတြကို သူတို႕က အုပ္စုဖြဲ႕ ျပီး နာမည္ေပးၾကေသးတယ္။ အဲဒီကိစၥကေတာ့ မတရားဘူးလုိ႔ထင္တာပါပဲ။ ပိုင္းျခားသက္မွတ္ျခင္းအားျဖင့္ အလွတရားကို ဖ်က္စီးၾကတာလား။
“ေကာင္းကင္ ဟင္းလင္းျပင္ထဲက ၾကယ္ေတြကို ခံစားတဲ့အခါ ကၽြန္ေတာ္.. နားမလည္ျခင္းေတြကိုပဲ လိုခ်င္ပါတယ္။ ”
အထက္ပါအတိုင္း ေတာင္ေတာင္အီအီ ရည္ရြယ္ခ်က္မရွိဘဲ စဥ္းစားျဖစ္ေနတာကေတာ့ ျပတင္းေပါက္ ကေနျပီး ၾကယ္ေတြကို ၾကည့္ျဖစ္ခဲ့တဲ့ ေႏြညေတြမွာေပါ့။
“ေႏြ ဟာ အထီးက်န္ေစသလား ။ ေႏြ ဟာ လြမ္းေမာေစသလား ။ ဒါမွမဟုတ္ ေႏြဟာ ေမွ်ာ္လင့္ခ်က္ ေတြ ေပးတာ လား ၊ ယူတာလား။ ” အဲဒါေတြ ကၽြန္ေတာ္ မသိ။ ကၽြန္ေတာ္သိတာ ေႏြဟာ ပူတယ္။ အုိက္တယ္။ တစ္ေန႔ခင္းလံုး ပူေလာင္ျခင္းအတြက္ အေလ်ာ္အစားအျဖစ္ ည ဘက္မွာ ေလေျပေတြကို မျဖစ္စေလာက္ ေပးတယ္။ ဒီလိုညေတြမွာ ကၽြန္ေတာ္တို႕ ၀ိုင္းဖြဲ႕စကားေျပာျဖစ္ၾကတာေပါ့။
ညပိုင္းမွာ ၾကယ္ေတြေငးရင္း ကုကၠိဳပင္ေအာက္ကို ထုိင္ၾကည့္ပါ။ အသံျပဳတိုက္ခတ္ေနတဲ့ ေလေျပ ေတြက ကုကၠိဳရြက္၀ါေတြကို ေၾကြေစတယ္။
ေႏြေန႔လည္ခင္းေတြက မညွာမတာ ပူေပမယ့္ ကုကၠိဳရိပ္ေတြကေတာ့ သိပ္ခ်စ္ဖုိ႔ေကာင္းတယ္။ ကုကၠိဳပင္ေအာက္မွာ ထိုင္ရင္း ကုကၠိဳရြက္ေၾကြတာကို ၾကည့္ေနတဲ့လူေတြ ကို ေတြ႕ဖူးမွာပါ။ ဘာရယ္မဟုတ္ေပမယ့္ အမွဳမဲ့အမွတ္မဲ့ လုပ္တတ္ၾကပါတယ္။
ကၽြန္ေတာ္က ေတာ့ တမင္သက္သက္ ကုကၠိဳရြက္ေၾကြတာ ထိုင္ၾကည့္ခဲ့တယ္။ အေႏွာင္အဖြဲ႕ကင္း ျပီး မသိျခင္းမ်ားတဲ့ ကၽြန္ေတာ့္ ရဲ႕ ငယ္ဘ၀က ကုကၠိဳပင္ေတြထဲမွာ ခိုေအာင္းေပ်ာက္ကြယ္သြားျပီ ထင္ပါရဲ႕။
Thursday, December 31, 2009
ကၽြန္ေတာ္ ႏွင့္ နာရီ
ကၽြန္ေတာ္ နာရီမၾကည့္တတ္ေသးသည့္ အရြယ္၌ နာရီတစ္လံုး ရွိခဲ့ဖူးသည္။ အိမ္ကိုအလည္ လာသည့္ ကၽြန္ေတာ့္ အေဒၚက ၀ယ္ေပးသြားခဲ့ျခင္းျဖစ္၏။ ထိုနာရီကေလး ကို ဖြင့္လုိက္လွ်င္ ဆင္ဒရဲလား သီခ်င္းသံ ၾကားရသည္။ ညအိပ္လွ်င္ပင္ မခၽြတ္တမ္း ၀တ္ထားမိ ေလာက္ေအာင္ ကၽြန္ေတာ္ ႏွစ္သက္ခဲ့သည္။အခ်ိန္ေတြကို သိရေသာေၾကာင့္(သို႔) သိခ်င္ ေသာေၾကာင့္ ထိုနာရီေလးကို ၀တ္ခဲ့ျခင္းမဟုတ္။
ဒီလုိနဲ႔ ကၽြန္ေတာ္ နာရီၾကည့္တတ္ေသာ အရြယ္ေရာက္လာခဲ့ပါသည္။ အေဖ ၀ယ္ေပးေသာ ကၽြန္ေတာ့္ နာရီေလးမွာ နာရီ၊မိနစ္၊စကၠန္႔ အျပင္ Day ၊ Date (အတု)ပါ ပါသည္။ ကၽြန္ေတာ့္အတြက္ မ်က္စိေနာက္ စရာ Day, Date ဒိုင္ကြက္ အတု ေလးသည္ အတုျဖစ္ေသာေၾကာင့္ ဘယ္ေတာ့မွ မေရြ႕လ်ား ပါ ။ အေဖက ကၽြန္ေတာ့္ အတြက္ လ်စ္လ်ဴရွဳ ျပီး ၾကည့္တတ္ ေအာင္ တမင္၀ယ္ေပးခဲ့ျခင္းေပ လား။ ကၽြန္ေတာ္ ေသခ်ာမသိေသာ္လည္း နာရီ၊မိနစ္၊စကၠန္႔ တံ (အစစ္) ကေလးမ်ားကိုသာ ေရြးခ်ယ္ ၾကည့္ခဲ့မိသည္။ သို႔ေပမယ့္ နာရီသည္ ကၽြန္ေတာ့္အတြက္ အေရးမပါလွ။
အေမ အိပ္ခိုင္းေသာ အခ်ိန္၌ အိပ္ သည္။ ဗိုက္ဆာေသာ အခ်ိန္၌ စားသည္။ အေမ ႏွိဳးေသာ အခ်ိန္၌ ထ မည္။ အေမ ေက်ာင္းပို႔ေသာ အခ်ိန္၌ ေက်ာင္းသြားမည္။ ေခါင္းေလာင္းထိုး၍ ေက်ာင္းဆင္း ခ်ိန္၌ အေဖက ေက်ာင္းေရွ႕မွာ လာၾကိဳေနမည္ျဖစ္သည္။ ကၽြန္ေတာ့္အတြက္ နာရီက ဘယ္အတိုင္းအတာ ထိအေရးပါေနလို႔လဲ! ။ ေအာ္.. အခ်ိန္ အကန္႔အသတ္ မရွိ ကစားခ်င္ ကစား ႏိုင္ေသးသည္။
အလယ္တန္းေက်ာင္းသား ျဖစ္လာခဲ့ေသာ ကၽြန္ေတာ္သည္ က်ဴရွင္ ႏွစ္ ခု ၊ သံုးခု တက္ လာရသည္။ မနက္ေစာေစာ ထ ၍ ညမိုးခ်ဳပ္ တဲ့အထိ အိမ္ ၊ ေက်ာင္း ၊ က်ဴရွင္ ကူးေန ရသည္။
“ ဟဲ့ .. နာရီလည္းၾကည့္ဦး ၊ ဘယ္အခ်ိန္ရွိျပီလည္း ထေတာ့ ။ က်ဴရွင္သြား ရေတာ့မယ္” ဆိုတဲ့ အေမရဲ႕ စကားသံနဲ႔အတူ အိပ္ယာေခါင္းရင္းမွာရွိတဲ့ ကၽြန္ေတာ့္ နာရီေလး ကို အိပ္ခ်င္မူးတူး ၾကည့္တတ္ခဲ့သည္။ အေမႏွိဳးေသာအခ်ိန္သည္ ေစာ လြန္းေနလွ်င္ အိပ္ယာထဲမွာ အိပ္ခ်င္ေယာင္၍ ဆက္အိပ္ေနအံုးမည္။ ေနာက္က်လွ်င္ေတာ့ အျမန္ဆံုး ျဖစ္ေအာင္ ေျပးရေတာ့မည္။ ငါးမိနစ္ ၊ ဆယ္မိနစ္ ဆိုေသာ အခ်ိန္သည္ ကၽြန္ေတာ့္အတြက္ အတိုင္းအတာတစ္ခုအထိ အေရးပါလာခဲ့သည္။
ကၽြန္ေတာ္ ဆယ္တန္း တက္ရေတာ့မယ္ဆိုေတာ့ အေဖက ကၽြန္ေတာ့္ကို နာရီတစ္လံုး ၀ယ္ေပးခဲ့သည္။ ကၽြန္ေတာ္ ၾကိဳက္ေသာ နာရီေလး ျဖစ္သည္။ ထို႔ေၾကာင့္ ေပ်ာ္သည္ ။ သို႔ေသာ္ အေဒၚ ၀ယ္ေပးခဲ့ေသာ ဆင္ဒရဲလား နာရီ ေလး ရတုန္းက ေပ်ာ္သလုိမဟုတ္။
“ေပ်ာ္ရႊင္မွဳ” ဆုိေသာ စိတ္ခံစားမွဳ သည္ စကားလံုးအေနနဲ႔ ေယဘုယ်ဆန္ လြန္းသည္ဟု ကၽြန္ေတာ္ထင္မိခဲ့သည္။
ဆယ္တန္းမွာ မျဖစ္ခ်င္ဆံုးနဲ႔ စိတ္အညစ္ဆံုး အလုပ္မ်ားကို သာ လုပ္ရသည္ဟု ကၽြန္ေတာ္ခံစားေနရသည္။ အခ်ိန္ နဲ႔ စားရသည္။အခ်ိန္ နဲ႔ စာသင္ရသည္။ အခ်ိန္ နဲ႔ ေရခ်ိဳး ၊ အခ်ိန္နဲ႔ အိမ္သာတက္ ။ မိဘ ေဆြမ်ိဳးေတြနဲ႔ လည္း အခ်ိန္နဲ႔ သာ ေတြ႕ရသည္။
ကၽြန္ေတာ့္လွဳပ္ရွားမွဳမ်ားသည္ “ကၽြန္ေတာ့္စိတ္”ႏွင့္ “အေဆာင္အခ်ိန္ဇယားဧ။္ ကိုယ္” ျဖစ္ေနခဲ့သည္။
တစ္ခါတခါ နာရီလက္တံေတြကို ေျပာင္းျပန္လွည့္ခ်င္စိတ္ မ်ားသာ ေန႔စဥ္ရက္ဆက္ ေပၚေနခဲ့သည္။
“သံုးနာရီအတြင္းမွာ မင္းတို႔ တစ္ႏွစ္လံုးသင္ထားသမွ်၊ သိသမွ် အကုန္ေျဖ ရမွာပဲ” ။ ႏွစ္စမွ ႏွစ္ဆံုး အထိ ဆရာ တဖြဖြ ေျပာေသာ စကားျဖစ္ ၍ ေက်ာင္းသားတိုင္း အလြတ္ရေနၾကသည္ ။ “ကန္႔သတ္ေပးခဲ့ေသာ အခ်ိန္မ်ားသည္ တစ္စံုတစ္ခု အတြက္ အေျဖမ်ား ရႏိုင္ပါမည္ေလာ” ဟု မၾကာခဏ ကၽြန္ေတာ္ စဥ္းစားျဖစ္ခဲ့သည္။
ဒီလိုနဲ႔ ဆယ္တန္း စာေမးပြဲက ျပီးသြားခဲ့သည္။ စာေမးပြဲ အတြက္ ရလဒ္အေျဖ သည္လည္း ျပီးသြားခဲ့ျပီဟု ကၽြန္ေတာ္ယူဆပါသည္။
ဆယ္တန္း ျပီး လုိ႔ ေႏြရာသီေက်ာင္းပိတ္ရက္ေရာက္ လွ်င္ ကၽြန္ေတာ့္ဘ၀ ရဲ႕ အေပ်ာ္ဆံုးအခ်ိန္ျဖစ္မည္ဟု ကၽြန္ေတာ္ထင္ထားခဲ့သည္။ သို႔ေသာ္ မွားခဲ့ပါသည္။ ကၽြန္ေတာ္ မေပ်ာ္တတ္ခဲ့ပါ။ အခ်ိန္ျဖဳန္းျခင္း သက္သက္ ျဖစ္ေနသည္ဟု ကိုယ့္ကိုကိုယ္ ခံစားရျပီး အရာရာတိုင္းကို စိတ္အလိုမက် ျဖစ္ေနခဲ့သည္။ နာရီေတြက ျမန္လြန္းသည္ဟု ထင္မိသည္။
မေန႔က ႏွင့္ ဒီေန႔သည္ လည္း အမႊာညီကို လား ဟု သံသယ ရွိလာသည္။ မေန႔က ဒီပံုစံ ႏွင့္ ျဖစ္ေနေသာ ကၽြန္ေတာ္သည္ ဒီေန႔လည္း ဒီပံုစံ သာ ျဖစ္ေနသည္။ အခ်ိန္မွလြဲ၍ က်န္ေသာ အရာမ်ား မေျပာင္းလဲ ဟု ထင္ခဲ့မိသည္။ ဘာမွန္းမသိေသာ တစ္စံုတစ္ရာကို သာ ေစာင့္ေနရသည္ ။ ဆယ္တန္းေအာင္စာရင္းလား ၊ ေသျခင္းတရားလား ။ ဒါမွမဟုတ္ တစ္စံု တစ္ရာ ဆိုေသာ အရာကိုလား ။
ျပီးခဲ့ျပီ ဟု ယူဆထားေသာ စာေမးပြဲရလဒ္အေျဖကိုေတာ့ ကၽြန္ေတာ္ စိတ္ေမာခံျပီး ေစာင့္ေနမိမွာ မဟုတ္။
ထိုကာလမ်ားအတြင္း ကၽြန္ေတာ္ သည္ နာရီကိုခၽြတ္ထားမိပါသည္။
ထို႔ေနာက္တြင္ေတာ့ မေခၚပဲေရာက္လာေသာ ေအာင္စာရင္းထြက္ခ်ိန္သည္ ေရာက္လာခဲ့သည္။ ပတ္၀န္းက်င္ကို Day, Date (အတု) ကဲ့သို႔ ကၽြန္ေတာ္က လ်စ္လ်ဴရွဳထားပါေသာ္လည္း ကၽြန္ေတာ့္အေပၚ အက်ိဳးသက္ေရာက္မွဳမ်ားလြန္း သည္ဟု ထင္ပါသည္။ ကၽြန္ေတာ့္ ေအာင္စာရင္းရလဒ္သည္ ကၽြန္ေတာ္ကိုယ္တိုင္ အပါအ၀င္ ပတ္၀န္းက်င္က ထင္ထားသည္နဲ႔ လြဲခဲ့ပါသည္။ ရလဒ္သည္ ေဇာက္ထိုး ျဖစ္သည္။ ဆယ္တန္းေအာင္စာရင္းမွာေတာင္ ရလဒ္မေကာင္းဘူးဆိုတဲ့ ကၽြန္ေတာ့္ကို လူညံ့ဟု သတ္မွတ္ၾကေပမည္။
သူတို႔ဧ။္ သတ္မွတ္ခ်က္သည္ မေျပာင္းလဲေသာနာရီဒိုင္ကြက္ မ်ား ပင္ျဖစ္သည္။
ထို႔ေနာက္တြင္ ကၽြန္ေတာ့္စိတ္ၾကိဳက္ျဖစ္ေသာ နာရီတစ္လံုးကို ၀ယ္လုိက္သည္။ ထုိနာရီတြင္ စကၠန္႔တံ မပါ။ တစ္ မွ ဆယ့္ႏွစ္ အထိ ဂဏန္းမ်ားလည္းမပါ။ ေျပာင္ရွင္း ၍ ၾကည့္ေကာင္းေနေသာ ထုိနာရီကို ေနာက္ပိုင္းတြင္ မိနစ္တံ ၊ နာရီတံမ်ား ပါ ျဖဳတ္ပစ္ဖို႔ အစီအစဥ္ရွိပါသည္။
ဒီလုိနဲ႔ ကၽြန္ေတာ္ နာရီၾကည့္တတ္ေသာ အရြယ္ေရာက္လာခဲ့ပါသည္။ အေဖ ၀ယ္ေပးေသာ ကၽြန္ေတာ့္ နာရီေလးမွာ နာရီ၊မိနစ္၊စကၠန္႔ အျပင္ Day ၊ Date (အတု)ပါ ပါသည္။ ကၽြန္ေတာ့္အတြက္ မ်က္စိေနာက္ စရာ Day, Date ဒိုင္ကြက္ အတု ေလးသည္ အတုျဖစ္ေသာေၾကာင့္ ဘယ္ေတာ့မွ မေရြ႕လ်ား ပါ ။ အေဖက ကၽြန္ေတာ့္ အတြက္ လ်စ္လ်ဴရွဳ ျပီး ၾကည့္တတ္ ေအာင္ တမင္၀ယ္ေပးခဲ့ျခင္းေပ လား။ ကၽြန္ေတာ္ ေသခ်ာမသိေသာ္လည္း နာရီ၊မိနစ္၊စကၠန္႔ တံ (အစစ္) ကေလးမ်ားကိုသာ ေရြးခ်ယ္ ၾကည့္ခဲ့မိသည္။ သို႔ေပမယ့္ နာရီသည္ ကၽြန္ေတာ့္အတြက္ အေရးမပါလွ။
အေမ အိပ္ခိုင္းေသာ အခ်ိန္၌ အိပ္ သည္။ ဗိုက္ဆာေသာ အခ်ိန္၌ စားသည္။ အေမ ႏွိဳးေသာ အခ်ိန္၌ ထ မည္။ အေမ ေက်ာင္းပို႔ေသာ အခ်ိန္၌ ေက်ာင္းသြားမည္။ ေခါင္းေလာင္းထိုး၍ ေက်ာင္းဆင္း ခ်ိန္၌ အေဖက ေက်ာင္းေရွ႕မွာ လာၾကိဳေနမည္ျဖစ္သည္။ ကၽြန္ေတာ့္အတြက္ နာရီက ဘယ္အတိုင္းအတာ ထိအေရးပါေနလို႔လဲ! ။ ေအာ္.. အခ်ိန္ အကန္႔အသတ္ မရွိ ကစားခ်င္ ကစား ႏိုင္ေသးသည္။
အလယ္တန္းေက်ာင္းသား ျဖစ္လာခဲ့ေသာ ကၽြန္ေတာ္သည္ က်ဴရွင္ ႏွစ္ ခု ၊ သံုးခု တက္ လာရသည္။ မနက္ေစာေစာ ထ ၍ ညမိုးခ်ဳပ္ တဲ့အထိ အိမ္ ၊ ေက်ာင္း ၊ က်ဴရွင္ ကူးေန ရသည္။
“ ဟဲ့ .. နာရီလည္းၾကည့္ဦး ၊ ဘယ္အခ်ိန္ရွိျပီလည္း ထေတာ့ ။ က်ဴရွင္သြား ရေတာ့မယ္” ဆိုတဲ့ အေမရဲ႕ စကားသံနဲ႔အတူ အိပ္ယာေခါင္းရင္းမွာရွိတဲ့ ကၽြန္ေတာ့္ နာရီေလး ကို အိပ္ခ်င္မူးတူး ၾကည့္တတ္ခဲ့သည္။ အေမႏွိဳးေသာအခ်ိန္သည္ ေစာ လြန္းေနလွ်င္ အိပ္ယာထဲမွာ အိပ္ခ်င္ေယာင္၍ ဆက္အိပ္ေနအံုးမည္။ ေနာက္က်လွ်င္ေတာ့ အျမန္ဆံုး ျဖစ္ေအာင္ ေျပးရေတာ့မည္။ ငါးမိနစ္ ၊ ဆယ္မိနစ္ ဆိုေသာ အခ်ိန္သည္ ကၽြန္ေတာ့္အတြက္ အတိုင္းအတာတစ္ခုအထိ အေရးပါလာခဲ့သည္။
ကၽြန္ေတာ္ ဆယ္တန္း တက္ရေတာ့မယ္ဆိုေတာ့ အေဖက ကၽြန္ေတာ့္ကို နာရီတစ္လံုး ၀ယ္ေပးခဲ့သည္။ ကၽြန္ေတာ္ ၾကိဳက္ေသာ နာရီေလး ျဖစ္သည္။ ထို႔ေၾကာင့္ ေပ်ာ္သည္ ။ သို႔ေသာ္ အေဒၚ ၀ယ္ေပးခဲ့ေသာ ဆင္ဒရဲလား နာရီ ေလး ရတုန္းက ေပ်ာ္သလုိမဟုတ္။
“ေပ်ာ္ရႊင္မွဳ” ဆုိေသာ စိတ္ခံစားမွဳ သည္ စကားလံုးအေနနဲ႔ ေယဘုယ်ဆန္ လြန္းသည္ဟု ကၽြန္ေတာ္ထင္မိခဲ့သည္။
ဆယ္တန္းမွာ မျဖစ္ခ်င္ဆံုးနဲ႔ စိတ္အညစ္ဆံုး အလုပ္မ်ားကို သာ လုပ္ရသည္ဟု ကၽြန္ေတာ္ခံစားေနရသည္။ အခ်ိန္ နဲ႔ စားရသည္။အခ်ိန္ နဲ႔ စာသင္ရသည္။ အခ်ိန္ နဲ႔ ေရခ်ိဳး ၊ အခ်ိန္နဲ႔ အိမ္သာတက္ ။ မိဘ ေဆြမ်ိဳးေတြနဲ႔ လည္း အခ်ိန္နဲ႔ သာ ေတြ႕ရသည္။
ကၽြန္ေတာ့္လွဳပ္ရွားမွဳမ်ားသည္ “ကၽြန္ေတာ့္စိတ္”ႏွင့္ “အေဆာင္အခ်ိန္ဇယားဧ။္ ကိုယ္” ျဖစ္ေနခဲ့သည္။
တစ္ခါတခါ နာရီလက္တံေတြကို ေျပာင္းျပန္လွည့္ခ်င္စိတ္ မ်ားသာ ေန႔စဥ္ရက္ဆက္ ေပၚေနခဲ့သည္။
“သံုးနာရီအတြင္းမွာ မင္းတို႔ တစ္ႏွစ္လံုးသင္ထားသမွ်၊ သိသမွ် အကုန္ေျဖ ရမွာပဲ” ။ ႏွစ္စမွ ႏွစ္ဆံုး အထိ ဆရာ တဖြဖြ ေျပာေသာ စကားျဖစ္ ၍ ေက်ာင္းသားတိုင္း အလြတ္ရေနၾကသည္ ။ “ကန္႔သတ္ေပးခဲ့ေသာ အခ်ိန္မ်ားသည္ တစ္စံုတစ္ခု အတြက္ အေျဖမ်ား ရႏိုင္ပါမည္ေလာ” ဟု မၾကာခဏ ကၽြန္ေတာ္ စဥ္းစားျဖစ္ခဲ့သည္။
ဒီလိုနဲ႔ ဆယ္တန္း စာေမးပြဲက ျပီးသြားခဲ့သည္။ စာေမးပြဲ အတြက္ ရလဒ္အေျဖ သည္လည္း ျပီးသြားခဲ့ျပီဟု ကၽြန္ေတာ္ယူဆပါသည္။
ဆယ္တန္း ျပီး လုိ႔ ေႏြရာသီေက်ာင္းပိတ္ရက္ေရာက္ လွ်င္ ကၽြန္ေတာ့္ဘ၀ ရဲ႕ အေပ်ာ္ဆံုးအခ်ိန္ျဖစ္မည္ဟု ကၽြန္ေတာ္ထင္ထားခဲ့သည္။ သို႔ေသာ္ မွားခဲ့ပါသည္။ ကၽြန္ေတာ္ မေပ်ာ္တတ္ခဲ့ပါ။ အခ်ိန္ျဖဳန္းျခင္း သက္သက္ ျဖစ္ေနသည္ဟု ကိုယ့္ကိုကိုယ္ ခံစားရျပီး အရာရာတိုင္းကို စိတ္အလိုမက် ျဖစ္ေနခဲ့သည္။ နာရီေတြက ျမန္လြန္းသည္ဟု ထင္မိသည္။
မေန႔က ႏွင့္ ဒီေန႔သည္ လည္း အမႊာညီကို လား ဟု သံသယ ရွိလာသည္။ မေန႔က ဒီပံုစံ ႏွင့္ ျဖစ္ေနေသာ ကၽြန္ေတာ္သည္ ဒီေန႔လည္း ဒီပံုစံ သာ ျဖစ္ေနသည္။ အခ်ိန္မွလြဲ၍ က်န္ေသာ အရာမ်ား မေျပာင္းလဲ ဟု ထင္ခဲ့မိသည္။ ဘာမွန္းမသိေသာ တစ္စံုတစ္ရာကို သာ ေစာင့္ေနရသည္ ။ ဆယ္တန္းေအာင္စာရင္းလား ၊ ေသျခင္းတရားလား ။ ဒါမွမဟုတ္ တစ္စံု တစ္ရာ ဆိုေသာ အရာကိုလား ။
ျပီးခဲ့ျပီ ဟု ယူဆထားေသာ စာေမးပြဲရလဒ္အေျဖကိုေတာ့ ကၽြန္ေတာ္ စိတ္ေမာခံျပီး ေစာင့္ေနမိမွာ မဟုတ္။
ထိုကာလမ်ားအတြင္း ကၽြန္ေတာ္ သည္ နာရီကိုခၽြတ္ထားမိပါသည္။
ထို႔ေနာက္တြင္ေတာ့ မေခၚပဲေရာက္လာေသာ ေအာင္စာရင္းထြက္ခ်ိန္သည္ ေရာက္လာခဲ့သည္။ ပတ္၀န္းက်င္ကို Day, Date (အတု) ကဲ့သို႔ ကၽြန္ေတာ္က လ်စ္လ်ဴရွဳထားပါေသာ္လည္း ကၽြန္ေတာ့္အေပၚ အက်ိဳးသက္ေရာက္မွဳမ်ားလြန္း သည္ဟု ထင္ပါသည္။ ကၽြန္ေတာ့္ ေအာင္စာရင္းရလဒ္သည္ ကၽြန္ေတာ္ကိုယ္တိုင္ အပါအ၀င္ ပတ္၀န္းက်င္က ထင္ထားသည္နဲ႔ လြဲခဲ့ပါသည္။ ရလဒ္သည္ ေဇာက္ထိုး ျဖစ္သည္။ ဆယ္တန္းေအာင္စာရင္းမွာေတာင္ ရလဒ္မေကာင္းဘူးဆိုတဲ့ ကၽြန္ေတာ့္ကို လူညံ့ဟု သတ္မွတ္ၾကေပမည္။
သူတို႔ဧ။္ သတ္မွတ္ခ်က္သည္ မေျပာင္းလဲေသာနာရီဒိုင္ကြက္ မ်ား ပင္ျဖစ္သည္။
ထို႔ေနာက္တြင္ ကၽြန္ေတာ့္စိတ္ၾကိဳက္ျဖစ္ေသာ နာရီတစ္လံုးကို ၀ယ္လုိက္သည္။ ထုိနာရီတြင္ စကၠန္႔တံ မပါ။ တစ္ မွ ဆယ့္ႏွစ္ အထိ ဂဏန္းမ်ားလည္းမပါ။ ေျပာင္ရွင္း ၍ ၾကည့္ေကာင္းေနေသာ ထုိနာရီကို ေနာက္ပိုင္းတြင္ မိနစ္တံ ၊ နာရီတံမ်ား ပါ ျဖဳတ္ပစ္ဖို႔ အစီအစဥ္ရွိပါသည္။
Wednesday, December 9, 2009
ရယ္သံမ်ား ၾကားျပီးေနာက္ . .
ေခါင္းေပၚက ဟု ထင္ပါသည္။ အတက္ႏိုင္ဆံုး အတိအက်ေျပာရလွ်င္ ငယ္ထိပ္ ဟု ေျပာေနၾကေသာေနရာမွျဖစ္လိမ့္မည္။ ေလးလံေနသည္။ မဟုတ္ေလာက္ဘူး … မူးေ၀ေနသည္။ မူးေ၀ေနလား.. ေလးလံေနလား မေသခ်ာ ။ စိတ္ထဲမွာေတာ့ ဒီေနရာ ကို သတိတရ ျဖစ္ေနသည္။ ကိုယ့္လမ္းေလွ်ာက္သံပဲ ကိုယ္ၾကားရတယ္။
“ ေလာကၾကီးမွာ … မင္းတို႔ ၊ ငါတို႔ … ေတြဟာ ” အဲဒီအသံဟာ ေဘးကျဖတ္ေလွ်ာက္သြားတဲ့ လူေတြဆီကလာတာပဲ။ ေ၀းသြားလိုက္ နီးလာလိုက္နဲ႔ ငါ့နားထဲမွာ ၾကားရတယ္လုိ႔ ၊ သိေနတယ္။ ဘာေတြလဲ ဆိုတာ ဆက္မသိခ်င္ေတာ့လို႔ပါ။ ဆက္မၾကားပါရေစနဲ႔ ၊ မေတြးပါရေစနဲ႔ ။ ငါ့ေျခသံေတြပဲ နားထဲမွာ အက်ယ္ေလာင္ဆံုး ၾကားေနရတယ္။ ေခါင္းပဲ မူးေနလို႔လား ။ ေနမေကာင္းလို႔လား ။ ဘာမွ ေသခ်ာလည္းမသိ ။ သိလည္းမသိခ်င္ ။ မသိေအာင္ဘဲ ၾကိဳးစားေနမိတယ္.. ။
မေတာက္တေခါက္ အသိဥာဏ္ စဥ္ျခင္တုန္ တရားေတြ ဒီအခ်ိန္မွာ ၀င္မလာတာကိုပဲ ေက်းဇူးတင္မိပါတယ္။ ေနာက္ေနာင္လည္း ဒီ အသိတရား ဆိုတာေတြ မလာပါနဲ႔ေတာ့ ။ ငါကိုယ္တိုင္ ပဲ ဖန္တီး ခဲ့တယ္ေျပာရမလား ၊ ဒီ.. အသိ ဆိုတဲ့ အရာေတြကို ။ အခုေတာ့ … တကယ္ပဲ ေရွာင္ေျပးခ်င္ျပီ။ “အသိမရွိေတာ့ရင္ အရူးေပါ့” လို႔ ေျပာၾကလိမ့္မည္။ ထိုသူတို႔အား တစံုတရာ တုန္႔ျပန္ျငင္းဆို လိမ့္မည္မဟုတ္။
ေျခသံကလည္း ခပ္က်ယ္က်ယ္ ၾကားေနရတယ္။ ေသခ်ာတာ တစ္ခုက ငါ့ေျခသံ။ ငယ္ထိပ္မွာလို႔ ထင္ထားတဲ့ ေလးလံမွဳ က ေမးရိုးေတြနဲ႔ နားရြက္ေတြအထိ ေရာက္လာျပီထင္တယ္ ။ ဒါ…… ေလးလံမွဳမဟုတ္ဘူး ။ တင္းက်ပ္မွဳ . . . ။ ငါ့ပါးစပ္က ဘာအသံမွ မထြက္ဘူး ။
လမ္းေလွ်ာက္ ေနတာပဲ ။ အိမ္ကို လမ္းေလွ်ာက္ေနတာ ။ အေရွ႕ ဆိုရင္ ေရာက္ျပီပဲ။ တံခါးကို တြန္းဖြင့္ျပီး ၀င္လုိက္တယ္။ ေသာ့ခတ္မထား ပါ ။ အိမ္ထဲမွာရွိတဲ့ လူေတြ ရဲ႕ မ်က္လံုးေတြက ဖ်က္ခနဲ႔ ငါ့ကိုယ္ေပၚမွာ ။ သူတို႔ ျပံဳးရယ္ ျပ ၾကတယ္ထင္တယ္ ။ ငါေတာ့ ငါ့အခန္းထဲကိုပဲ ၀င္လာခဲ့တယ္။ သူတို႔ဆီက အသံ တစံုတရာ မၾကားရ ။
အရင္ျဖစ္ခဲ့တာေတြ အခု ဘာမွ မသိေတာ့ပါ။ လြယ္အိတ္ကိုခ်တယ္။ အကၤ်ီ ၊ ေဘာင္းဘီ လဲ တယ္။ ျပီးေတာ့ .. သီခ်င္းတစ္ပုဒ္ဖြင့္လိုက္တယ္။သီခ်င္းရဲ႕ အစမွာ လက္ခုပ္သံ ေတြ ဆူညံ ေနတယ္။ ေနာက္ ဂစ္တာသံ ၊ ေနာက္ အဆိုေတာ္ရဲ႕ သီခ်င္းသံ ။ ၾကား ေတာ့ေနရတယ္ ။ ဒီသီခ်င္း က ငါ့ကိုွ နည္းနည္း ေလာက္မွ သက္ေရာက္မွဳ မရွိ။ တစ္ခ်ိန္တုန္းက ေတာ့ ဒါေတြကို ငါ .. စဲြမက္ခဲ့ဖူး မယ္ ။
မ်က္ႏွာသုတ္ပု၀ါ နဲ႔ ငါ့မ်က္ႏွာ ငါ သုတ္ လုိက္တယ္။ မ်က္စိေတြ မွိတ္ဆင္းျပီး တစ္ခုခု ကို အစနဲ႔ ညိ သြားသလိုပဲ. ။ ငါ …… ရယ္ေမာျခင္းအမွဳ မျပဳ ရတာ အခ်ိန္အေတာ္ၾကာျပီဘဲ။
Wednesday, March 4, 2009
အေ၀ွ႕ခံလိုက္ရေသာ ကၽြန္ေတာ္
တစ္ေန႔က ကၽြန္ေတာ္ ၿမစ္ကူးတံတားကို ကားၿဖင့္ ၿဖတ္သြားစဥ္ ေတြ႔လိုက္ရေသာ ၿမင္းကြင္းတစ္ခု …………… ။
ၿမစ္ကမ္းစပ္ တစ္ေနရာ ရွိ သစ္ပင္တစ္ပင္တြင္ ေပ ၁၀ ခန္႔ရွည္ေသာ ၾကိဳးၿဖင့္ ႏြားတစ္ေကာင္ကို ခ်ည္ထားေလသည္။ ႏြားထီး တစ္ေကာင္ၿဖစ္ဧ။္ (အညာသားၿဖစ္၍ ႏြားထီး၊ ႏြားမ ခြဲတတ္ပါသည္) ။ အနီေရာင္ အဆင္းရွိဧ။္ ။ စိုၿပည္လံုးေခ်ာဧ။္ ။
ၿမစ္ကမ္း နံေဘးေတြရွိေသာ ၿမက္ခင္းစိမ္းစိုစို ကို ၾကည္ႏူးစြာ စားသံုးေနပံုရသည္။
ထိုစဥ္ . . . အညိဳေရာင္ ရွိေသာ ႏြား ႏွစ္ေကာင္သည္ အရွိန္အဟုန္ ၿဖင့္ ႏြားနီထံ ေၿပး၍ ေ၀ွ႕ ေလသည္ ။ မည္သို႔ေသာ ရန္ညိွဳး ၊ မည္သို႔ေသာ ရည္ရြယ္ခ်က္ေၾကာင့္ ေ၀ွ႕သည္ကိုေတာ့ ကၽြန္ေတာ္မသိ။ တရားမွ်တမွဳမရွိ စြာ ေ၀ွ႕ေနသည္ ဟုသာ ကၽြန္ေတာ္ သိဧ။္ ။
ႏြားနီသည္ ၾကိဳးဧ။္ ဖမ္းခ်ဳပ္ထားမွဳေၾကာင့္ မလြတ္လပ္ေသာ အေနအထားတြင္ၿဖစ္ဧ။္ ။ ႏြားညိဳ ႏွစ္ေကာင္မွာ ေႏွာင္ခ်ဳပ္ထားေသာ ၾကိဳးမ်ားမရွိ ။ ၿပီးေတာ့ ႏွစ္ေကာင္ၿဖစ္ေသာေၾကာင့္ အင္အားမ်ား သည္ ဟု ဆိုခ်င္သည္။ ထိုေၾကာင့္ အင္အားခ်င္းလည္း မမွ်တ ။
ႏြားနီ သည္ ၿပန္ေ၀ွ႕ႏိုင္ စြမ္းမရွိသည့္ အၿပင္ ၊ ကာကြယ္ႏိုင္ စြမ္း လည္း မရွိ။ ထို႔ေၾကာင့္ ႏြားညိဳ ႏွစ္ေကာင္က အညွိဳးအေတး ၾကီးစြာ ၿဖင့္ စိတ္ၾကိဳက္ ေ၀ွ႕ေနေလဧ။္ ။ ႏြားနီဧ။္ ဗိုက္ ၊လည္ပင္း ႏွင့္ တင္ပါးတို႔တြင္ ေသြးမ်ားပင္ ထြက္ လာေလသည္ ။ၾကိဳးက ဖမ္းခ်ဳပ္ထားေသာေၾကာင့္ လည္ပင္း ဆန္႔ၿပီး သာ အလူးအလဲ ခံေနရေလသည္ ။ မည္သို႔ေသာ တုံ႔ၿပန္ခြင့္ ၊ မည္သို႔ေသာ ကာကြယ္ခြင့္တို႔မွ် မရွိေခ်။
ဤသို႔ ေသာၿမင္ကြင္း သည္ ကၽြန္ေတာ့္စိတ္ကို ဂယက္ ရိုက္လာေလဧ။္ ။ စိတ္ထဲတြင္ ေဒါသၿဖစ္သလိုလို ၊ အားမလုိ အားမရ ၿဖစ္သလိုလို ၊ တုန္လွဳပ္သလိုလို ၊ ၀မ္းနည္းသလိုလို ႏွင့္ ေခါင္းစဥ္တပ္မရေအာင္ ခံစားလုိက္ရသည္ ။
တံတားေအာက္မွ အၿဖစ္အပ်က္ကို တံတားေပၚမွ ကားစီးရင္း ၿမင္လိုက္ရၿခင္းၿဖစ္သည္။
မမွ်မတ အေ၀ွ႕ ခံေနရေသာ ႏြားနီ အတြက္ စိတ္မေကာင္းၿဖစ္မိဧ။္ ။ ႏိုင့္ထက္စီးနင္း ၊ အင္အားနဲ႔ အခြင့္အေရးကို အသံုးခ်ၿပီး ရက္စက္စြာ တိုက္ခိုက္ေနေသာ ႏြားညိဳႏွစ္ေကာင္ကို မုန္းတီး မိဧ။္ ။
ကၽြန္ေတာ့္ဧ။္ စိတ္ကူးထဲတြင္ ထိုႏြားညိဳႏွစ္ေကာင္ကို သူတို႔ ရက္စက္သလို ၿပန္လည္ ရက္စက္စြာ တံုၿပန္ခ်င္သည္ ။ တစ္နည္းအားၿဖင့္ ႏြားနီခံစားရသလို ၿပန္ခံစားရေအာင္ လုပ္ပစ္လိုက္ခ်င္သည္ ။
ကၽြန္ေတာ္ ထိုၿမင္ကြင္းကို ေက်ာ္လြန္ခဲ့ေလၿပီ။
သို႔ေသာ္ . . . . . ကၽြန္ေတာ့္ ရဲ႕ အေတြးေတြက ဆက္လက္ ခ်ီတက္ေနေလသည္။ ခ်ီတက္ ေနေသာ ကၽြန္ေတာ့္အေတြးကို ခဏရပ္ ၊ ကိုယ့္စိတ္ကို ၿပန္သံုးသပ္ၾကည့္လွ်င္ . . . . ။
ကၽြန္ေတာ္ ႏြားနီအစား ကလဲ့စား ေခ်ခ်င္သည္ ။ ေနာက္တစ္ခါ ဒီႏြားညိဳေတြ ႏိုင့္ထက္စီးနင္း မလုပ္၀ံ့ေအာင္ ဆံုးမခ်င္သည္ ။
“ဒါေပမယ့္ ကၽြန္ေတာ္ ႏြားညိဳေတြကို သူတို႔ရက္စက္ သလို ၿပန္ရက္စက္ လိုက္မည္ဆိုလွ်င္ တရားမွ်တ ပါ့မလား ?”
“တရားမွ်တခ်င္လို႔ ကလဲ့စားေခ်တယ္ဆိုတာ ကလည္း မွန္ကန္တဲ့ လုပ္ရပ္ ၿဖစ္ႏိုင္ပါ့မလား ?”
“ ဒါၿဖင့္ရင္ တရားမွ်တၿခင္းနဲ႔ အမွန္တရား ၊ အမွန္တရားနဲ႔ တရားမွ်တၿခင္း ဘယ္ပံုဘယ္နည္းနဲ႔ ၿဖစ္တည္ေနၾကတာပါလိမ့္ ။
တရားမွ်တမွဳတိုင္းက အမွန္တရား ဟုတ္ပါ့မလား?
အမွန္တရားတိုင္းက ေရာ တရားမွ်တႏိုင္မလား? ”
ကၽြန္ေတာ့္ကို ကၽြန္ေတာ္ ၿပန္ေမးေနမိသည္။
(၀န္ခံခ်က္။ ။ ဒီစာတြင္ အစပထမက “ေ၀ွ႕” ဆိုေသာ စကားလံုးကို “ေခြ႕” လို႔ သံုးထားပါသည္။ ကိုေနမိုးေ၀ ေၿပာၿပမွ အမွန္းအတိုင္းသိေသာ ေၾကာင့္ ၿပန္လည္ ၿပင္ဆင္ထားပါတယ္ခင္ဗ်ာ )Saturday, January 31, 2009
၀ိဥာဥ္ မဲ့ ေနတဲ့ ၿပဇာတ္ရံု
ကၽြန္ေတာ့္မွာ ၿပဇာတ္ရံုေလး တစ္ရံုရွိပါတယ္။ တကယ္တမ္းေတာ့ မၿဖစ္စေလာက္ ၿပဇာတ္ရံုေလးပါ။ သက္၀င္ လွဳပ္ရွားမွဳ မရွိသေလာက္ ပဲ။
ေခါင္မိုးကလည္း ေပါက္ေနေတာ့ မိုးရာသီဆိုရင္ မိုးယိုတဲ့ ၿပဇာတ္ရံု ေလးေပါ့။
Air con လည္းမရွိ ။ ပန္ကာ ေတာ့တပ္ ထားပါတယ္ ၊ ဒါေပမယ့္ မီးအၿမဲပ်က္ေနေတာ့ ပန္ကာေတြကလည္း မလည္ႏိုင္ ။ အဲဒီေတာ့ ေႏြရာသီဆိုရင္ အရမ္း ပူအိုက္ေတာ့တာပဲ။
အဲဒီလုိ စုတ္စုတ္ပ်က္ပ်က္ ၿပဇာတ္ရံုေလး တစ္ရံု ကို ကၽြန္ေတာ္ ပိုင္ဆိုင္ ပါတယ္။
ၿပဇာတ္ရံု ေလးမွာ က ၿပတဲ့ ဇာတ္လမ္း ဇာတ္ကြက္ေတြ မွာ ဘယ္ေတာ့မွ မင္းသား၊ မင္းသမီး
မပါ ပါဘူး။ အၿမဲတမ္း သူရဲေကာင္းေတြကို ပဲ ဇာတ္လိုက္ ထားတယ္။
ဇာတ္လမ္းေတြကို ေတာ့ ကၽြန္ေတာ္ ကိုယ္တိုင္ ေရးသားပါတယ္။ “ခ်စ္၊ ခင္ ၊ ၾကိဳက္ ၊ မုန္း ၊ သနား ၊ ကြဲ ၊ ညား ” ဆိုတဲ့ ဇာတ္လမ္း ေတြကို မေရး ပါ ။ ေပးဆပ္ စြန္႔လႊတ္ တဲ့ သူရဲေကာင္းတို႔ ရဲ႕ ႏွလံုး လွလွ ေတြ အေၾကာင္းသာ ကၽြန္ေတာ္ ေရးသားပါတယ္ ။
အဲဒီ လို ၿပဇာတ္ ရံုေလး အတြက္ လက္မွတ္ က ေတာ့ အခမဲ့ ပါ။
အစ ပိုင္း ကေတာ့ လူေတြက ပိုက္ဆံ မေပးရတဲ့ ၿပဇာတ္ရံု ဆိုၿပီး လာၿပီးၾကည့္ၾကေသးတယ္။
ဒါေပမယ့္ ဇာတ္လမ္းမၿပီး ခင္ ထထ ၿပီးၿပန္ၾကတာ ခ်ည္းပဲ ။ ဘယ္သူမွ ၿပီးေအာင္မၾကည့္ခ်င္ၾကဘူး။ ပ်င္းရိၿငီးေငြ႕ ဖြယ္ ေကာင္းလို႔တဲ့ ။
သူတို႔က ေပးဆပ္သူ မလုပ္ခ်င္ ၾကဘူး ၊ ရယူပိုင္ဆိုင္သူ သာ လုပ္ခ်င္ၾကတယ္တဲ့ ။
ကၽြန္ေတာ္ ငယ္ငယ္ ကတည္းက “ လက္ေဆာင္ ယူတဲ့သူ မလုပ္ခ်င္ဘူး ၊ လက္ေဆာင္ ေပးတဲ့သူ ပဲ လုပ္ခ်င္တယ္” လို႔ အေဖ့ကို ေၿပာၿပဖူး တယ္။
ကၽြန္ေတာ္ ခံယူထားတာက အနစ္နာခံ ေပးဆပ္ၿခင္းဟာ “မြန္ၿမတ္” တယ္ေပါ့။
ဒါေပမယ့္ ပြဲ ၾကည့္ ပရိတ္သတ္ ခံယူထားတာက အနစ္နာခံ ေပးဆပ္တဲ့ သူရဲေကာင္း ဆိုတာ “ရူးလို႔ အ လို႔ ၊ လူရည္ မလည္လို႔ ၊ အခြင့္အေရးကို ဖန္တီး မယူတတ္လို႔”တဲ့ ။
“လူဆိုတာ ကိုယ့္ေကာင္းက်ိဳးအတြက္ ကိုယ္ လုပ္ယူတတ္ ရတယ္၊ ကိုယ့္ကို ကိုယ္ ခ်မ္းသာ ေအာင္ၾကံေဆာင္တတ္ရတယ္။ ကိုယ့္အက်ိဳး အတြက္ဆိုရင္ ဘယ္လုိ ခလုတ္ကန္သင္း ပဲ ၿဖစ္ၿဖစ္ ရွင္းပစ္ ဖို႔ ၀န္မေလးရဘူး ” တဲ့။
ဒီလုိ လုပ္တတ္မွ အရည္အခ်င္းရွိတဲ့ သူ တဲ့ ။
ေၾသာ္……… သူတို႔ က ဒီလို ခံယူတာ ေလ။
ကၽြန္ေတာ္နဲ႔ ပြဲၾကည့္သူေတြၾကားမွာ ညွိမရေအာင္ ကြဲၿပားေနေတာ့ ကၽြန္ေတာ့္ ဇာတ္လမ္းေတြကို ဘယ္သူကမွ ၿပီးေအာင္မၾကည့္ၾကဘူး ဗ်ာ။
ကၽြန္ေတာ္က ေတာ့ သူရဲေကာင္းေတြ ရဲ႕ ရဲ၀ံ့မွဳ ၊ စြန္လႊတ္ အနစ္အနာ ခံမွဳ ၊ ကိုယ္က်ိဳးစြန္႔ ၾကိဳးပမ္း ခဲ့တဲ့အေၾကာင္းေတြပဲ ဆက္ေရးေနခဲ့တယ္ ။
ဘယ္သူက မွ မၾကည့္ေတာ့ ကၿပေဖ်ာ္ေၿဖ လို႔ေတာ့ မရေသးဘူးေပါ့။
ကၽြန္ေတာ့္ရဲ႕ အခမဲ့ လက္မွတ္ အေရာင္းဌာန ေလးကလည္း အေရာင္းထိုင္းေန ခဲ့တယ္။
မြန္ၿမတ္တဲ့ လုပ္ရပ္ ေတြကို ပရိသတ္ လက္ခံ လာႏိုင္တဲ့ တစ္ေန႔ …… ကၽြန္ေတာ့္ရဲ႕ ၿပဇာတ္ရံု ေလး မွာ သူရဲေကာင္းေတြ ကၿပေဖ်ာ္ေၿဖ ႏိုင္ပါလိမ့္မယ္ ။
Thursday, January 1, 2009
ကၽြန္ေတာ့္ အတြက္ နံၿပား တစ္ခ်ပ္
ကၽြန္ေတာ္ နံၿပား ၾကိဳက္ပါ သည္ ။
ကၽြန္ေတာ္ စိတ္ၾကည္ႏူး ခြင့္ရတိုင္း နံၿပားကို စားပါသည္။ စိတ္ညစ္ တဲ့ အခါမွာလည္းစားပါသည္ ။
ကၽြန္ေတာ္ ဆယ္တန္း ေက်ာင္းသားဘ၀ က ေဘာ္ဒါေဆာင္မွာ ေနရပါသည္ ။ ေဘာ္ဒါ ေဆာင္ က တစ္ပါတ္ တြင္ ရွစ္ ရက္ ေလာက္ ဟင္း မေကာင္းတတ္ပါ ။ ဒါ့ေၾကာင့္ ကၽြန္ေတာ္ အၿပင္က အစားအစာ ေတြကိုပဲ စားရပါသည္ ။ အၿပင္ မွာစား သည္ကလည္း ေထြေထြထူးထူး မဟုတ္ နံၿပား ကို သာ ထမင္းလို စားပါသည္။
မွတ္မွတ္ရရ ၊ ကၽြန္ေတာ့္ကုိ အေဆာင္မွဴးက “ ၿမန္မာ ၿပည္မွာ ငါသိ သေလာက္ နံၿပားကို ၾကိဳက္တာဆိုလို႔ မင္းရယ္ ၊ ဒိုးလံုးရယ္ ၊ ဗိုလ္ခ်ဳပ္ေအာင္ဆန္းရယ္ သံုးေယာက္ ပဲ ေတြ႔ဖူး တယ္ ” လို႔ ေနာက္ေၿပာင္ သလိုလို နဲ႔ ေၿပာဖူးပါသည္ ။ သူ မေၿပာလည္း ကၽြန္ေတာ္ ၾကိဳက္ပါသည္ ။ သူေၿပာလည္း ကၽြန္ေတာ္ ၾကိဳက္ပါသည္ ။
ကၽြန္ေတာ္ ငယ္ငယ္ ( ၅ ႏွစ္ အရြယ္ ေလာက္) က အေဖ နဲ႔ အတူ လက္ဖက္ရည္ဆိုင္ ထိုင္ပါသည္ ။ လက္ဖက္ရည္ ဆိုင္ က ပံုပန္းသြင္ၿပင္အားၿဖင့္ ၿခဴခ်ာလွပါသည္ ။ ႏွဳတ္ခမ္းပဲ့ ေနေသာ ခြက္ၿဖင့္ လက္ဖက္ရည္ ထည့္ထားၿပီး ၊ ေအာက္နား တြင္လည္း ဂ်ီး မ်ား စြန္းထင္းေနပါသည္ ။ သည္ လက္ဖက္ရည္ကို ကၽြန္ေတာ္ ေသာက္ခ်င္စိတ္မရွိပါ ။ အေဖက လည္း “ သားသား လက္ဖက္ရည္ ေသာက္ေလကြာ ၊ ေအးကုန္လိမ့္မယ္ ” လို႔ ေၿပာပါသည္ ။
ဒါေပမဲ့ ကၽြန္ေတာ္ မေသာက္ပါ ။ “ အေဖပဲ ေၿပာတယ္ေလ …. ၊ မသန္႔ရွင္းတဲ့ခြက္ နဲ႔ထည့္ထားတာေတြ မစား မေသာက္ရဘူးဆို ” လို႔ ၿပန္ၿပီး ေမးေတာ့ ၊ အေဖက “ သားသား မင္း ဂ်ီးမမ်ား နဲ႔ ဒါ အိမ္မဟုတ္ဘူး ကြ ” ဆိုၿပီး ေလသံမာမာ နဲ႔ ေအာ္ခဲ့ပါသည္ ။
အဲဒီတုန္း က “ လူၾကီးဆို တာ အခုတစ္မ်ိဳး ေတာ္ၾကာတစ္မ်ိဳး၊ သူတို႔ စိတ္ၾကိဳက္လုပ္ ၿပီး ၊သူတို႔ ေၿပာသမွ် ေခါင္း ညိတ္ ခိုင္းတတ္ပါလား ” လို႔ ကၽြန္ေတာ္ ကေလး လို ၿမင္ခဲ့မိ ပါသည္ ။
အဲဒီတုန္းက ကၽြန္ေတာ္ လက္ဖက္ရည္ မေသာက္ခဲ့ပါ ။ နံၿပားသာ ၀ယ္ ေကၽြးခုိင္းခဲ့ပါသည္ ။ အဲဒီကတည္း က ကၽြန္ေတာ္ နံၿပား ၾကိဳက္ခဲ့ပါသည္ ။
ကၽြန္ေတာ္ ရွစ္တန္း ေလာက္ က စိတ္ကူး ေပါက္လုိ႔ သူငယ္ခ်င္းေတြနဲ႔ အတူ လက္ဖက္ရည္ဆိုင္ အတူထိုင္ဖူးပါသည္ ။ ေယာကၤ်ားေလးသူငယ္ခ်င္း ၊ မိန္းကေလးသူငယ္ခ်င္း အားလံုးေပါင္း ၆ ေယာက္ေလာက္ ထိုင္ပါသည္ ။ အားလံုးက လက္ဖက္ရည္ ေသာက္သလို ကၽြန္ေတာ္လည္း လက္ဖက္ရည္ ေသာက္ခဲ့ပါသည္ ။ ခြက္ သန္႔မသန္႔ သတိ မထားမိေတာ့ပါ ။ ေယာကၤ်ားေလးသူငယ္ခ်င္း ေတြကေတာ့ ကၽြန္ေတာ္ နံၿပားၾကိဳက္တတ္ တာကို သိၾကသည္ ။ မိန္းကေလးသူငယ္ခ်င္းေတြက ေတာ့ ကၽြန္ေတာ္ နံၿပား ႏွစ္ႏွစ္ၿခိဳက္ၿခိဳက္စား တာကို ရယ္တဲ့လူကရယ္ ၾကၿပီး ေၿပာင္တဲ့လူကေၿပာင္ၾကပါသည္ ။
ေၾသာ္ ……. သူတို႔ ဘာလို႔ရယ္ၾကပါလိမ့္ ? ။
သူတို႔ ရယ္သည္ၿဖစ္ေစ ၊ ေၿပာင္သည္ၿဖစ္ေစ ကၽြန္ေတာ္ နံၿပားကို ဆက္ စားပါသည္ ။ ဆက္စားပါမည္ ။
ဟို တစ္ေန႔ညေန ကေတာ့ ကၽြန္ေတာ္ နဲ႔ အစ္ကိုတစ္ေယာက္( ေဆြမ်ိဳးမေတာ္ပါ) နဲ႔ လူစည္ကား တဲ့ လမ္းေဘးက ခပ္ညစ္ညစ္ လက္ဖက္ရည္ဆိုင္မွာ ထိုင္ၿဖစ္ၾကပါသည္ ။ အဲဒီအစ္ကို က လက္ဖက္ရည္ နဲ႔ ၾကက္ဥ အကာက်က္ တစ္လံုးမွာပါသည္ ။ ကၽြန္ေတာ္ ကလည္း လက္ဖက္ရည္နဲ႔ နံၿပား ေပ်ာ့ေပ်ာ့ တစ္ခ်ပ္ မွာ ပါသည္ ။
ခဏ ၾကာေတာ့ ႏွဳတ္ခမ္းပဲ့ ေန သည့္အၿပင္ ၊ ေဘးတြင္လည္း အက္ ေၾကာင္း အရာ ပါေသာ ခြက္ ၿဖင့္ လက္ဖက္ရည္ လာ ခ်ေပးပါသည္ ။ ဟို အကို ကေတာ့မသိ ၊ ကၽြန္ေတာ့္ ကေတာ့ သတိထားမိ ပါသည္ ။ သို႔ေသာ္ ကၽြန္ေတာ္ ဂ်ီး မမ်ားေတာ့ပါ ။ ခြက္ ကို မေသာက္ဘဲ ၊ ခြက္ထဲက လက္ဖက္ရည္ကို ေသာက္ တတ္ လာပါသည္ ။
နံၿပား လည္း စားဆဲ ပါ ။
ကိုဒိုးလံုး ရဲ႕ သီခ်င္းထဲ က လို မနက္မိုးလင္းတိုင္း နံၿပားလာပို႔ တဲ့ မိန္းကေလး ေရ … !
ကၽြန္ေတာ့္ အတြက္ လည္း ပဲၿပဳတ္ နဲ႔ နံၿပား နံနက္ တိုင္း ပို႔ေပးပါလားဗ်ာ !
ကၽြန္ေတာ္ စိတ္ၾကည္ႏူး ခြင့္ရတိုင္း နံၿပားကို စားပါသည္။ စိတ္ညစ္ တဲ့ အခါမွာလည္းစားပါသည္ ။
ကၽြန္ေတာ္ ဆယ္တန္း ေက်ာင္းသားဘ၀ က ေဘာ္ဒါေဆာင္မွာ ေနရပါသည္ ။ ေဘာ္ဒါ ေဆာင္ က တစ္ပါတ္ တြင္ ရွစ္ ရက္ ေလာက္ ဟင္း မေကာင္းတတ္ပါ ။ ဒါ့ေၾကာင့္ ကၽြန္ေတာ္ အၿပင္က အစားအစာ ေတြကိုပဲ စားရပါသည္ ။ အၿပင္ မွာစား သည္ကလည္း ေထြေထြထူးထူး မဟုတ္ နံၿပား ကို သာ ထမင္းလို စားပါသည္။
မွတ္မွတ္ရရ ၊ ကၽြန္ေတာ့္ကုိ အေဆာင္မွဴးက “ ၿမန္မာ ၿပည္မွာ ငါသိ သေလာက္ နံၿပားကို ၾကိဳက္တာဆိုလို႔ မင္းရယ္ ၊ ဒိုးလံုးရယ္ ၊ ဗိုလ္ခ်ဳပ္ေအာင္ဆန္းရယ္ သံုးေယာက္ ပဲ ေတြ႔ဖူး တယ္ ” လို႔ ေနာက္ေၿပာင္ သလိုလို နဲ႔ ေၿပာဖူးပါသည္ ။ သူ မေၿပာလည္း ကၽြန္ေတာ္ ၾကိဳက္ပါသည္ ။ သူေၿပာလည္း ကၽြန္ေတာ္ ၾကိဳက္ပါသည္ ။
ကၽြန္ေတာ္ ငယ္ငယ္ ( ၅ ႏွစ္ အရြယ္ ေလာက္) က အေဖ နဲ႔ အတူ လက္ဖက္ရည္ဆိုင္ ထိုင္ပါသည္ ။ လက္ဖက္ရည္ ဆိုင္ က ပံုပန္းသြင္ၿပင္အားၿဖင့္ ၿခဴခ်ာလွပါသည္ ။ ႏွဳတ္ခမ္းပဲ့ ေနေသာ ခြက္ၿဖင့္ လက္ဖက္ရည္ ထည့္ထားၿပီး ၊ ေအာက္နား တြင္လည္း ဂ်ီး မ်ား စြန္းထင္းေနပါသည္ ။ သည္ လက္ဖက္ရည္ကို ကၽြန္ေတာ္ ေသာက္ခ်င္စိတ္မရွိပါ ။ အေဖက လည္း “ သားသား လက္ဖက္ရည္ ေသာက္ေလကြာ ၊ ေအးကုန္လိမ့္မယ္ ” လို႔ ေၿပာပါသည္ ။
ဒါေပမဲ့ ကၽြန္ေတာ္ မေသာက္ပါ ။ “ အေဖပဲ ေၿပာတယ္ေလ …. ၊ မသန္႔ရွင္းတဲ့ခြက္ နဲ႔ထည့္ထားတာေတြ မစား မေသာက္ရဘူးဆို ” လို႔ ၿပန္ၿပီး ေမးေတာ့ ၊ အေဖက “ သားသား မင္း ဂ်ီးမမ်ား နဲ႔ ဒါ အိမ္မဟုတ္ဘူး ကြ ” ဆိုၿပီး ေလသံမာမာ နဲ႔ ေအာ္ခဲ့ပါသည္ ။
အဲဒီတုန္း က “ လူၾကီးဆို တာ အခုတစ္မ်ိဳး ေတာ္ၾကာတစ္မ်ိဳး၊ သူတို႔ စိတ္ၾကိဳက္လုပ္ ၿပီး ၊သူတို႔ ေၿပာသမွ် ေခါင္း ညိတ္ ခိုင္းတတ္ပါလား ” လို႔ ကၽြန္ေတာ္ ကေလး လို ၿမင္ခဲ့မိ ပါသည္ ။
အဲဒီတုန္းက ကၽြန္ေတာ္ လက္ဖက္ရည္ မေသာက္ခဲ့ပါ ။ နံၿပားသာ ၀ယ္ ေကၽြးခုိင္းခဲ့ပါသည္ ။ အဲဒီကတည္း က ကၽြန္ေတာ္ နံၿပား ၾကိဳက္ခဲ့ပါသည္ ။
ကၽြန္ေတာ္ ရွစ္တန္း ေလာက္ က စိတ္ကူး ေပါက္လုိ႔ သူငယ္ခ်င္းေတြနဲ႔ အတူ လက္ဖက္ရည္ဆိုင္ အတူထိုင္ဖူးပါသည္ ။ ေယာကၤ်ားေလးသူငယ္ခ်င္း ၊ မိန္းကေလးသူငယ္ခ်င္း အားလံုးေပါင္း ၆ ေယာက္ေလာက္ ထိုင္ပါသည္ ။ အားလံုးက လက္ဖက္ရည္ ေသာက္သလို ကၽြန္ေတာ္လည္း လက္ဖက္ရည္ ေသာက္ခဲ့ပါသည္ ။ ခြက္ သန္႔မသန္႔ သတိ မထားမိေတာ့ပါ ။ ေယာကၤ်ားေလးသူငယ္ခ်င္း ေတြကေတာ့ ကၽြန္ေတာ္ နံၿပားၾကိဳက္တတ္ တာကို သိၾကသည္ ။ မိန္းကေလးသူငယ္ခ်င္းေတြက ေတာ့ ကၽြန္ေတာ္ နံၿပား ႏွစ္ႏွစ္ၿခိဳက္ၿခိဳက္စား တာကို ရယ္တဲ့လူကရယ္ ၾကၿပီး ေၿပာင္တဲ့လူကေၿပာင္ၾကပါသည္ ။
ေၾသာ္ ……. သူတို႔ ဘာလို႔ရယ္ၾကပါလိမ့္ ? ။
သူတို႔ ရယ္သည္ၿဖစ္ေစ ၊ ေၿပာင္သည္ၿဖစ္ေစ ကၽြန္ေတာ္ နံၿပားကို ဆက္ စားပါသည္ ။ ဆက္စားပါမည္ ။
ဟို တစ္ေန႔ညေန ကေတာ့ ကၽြန္ေတာ္ နဲ႔ အစ္ကိုတစ္ေယာက္( ေဆြမ်ိဳးမေတာ္ပါ) နဲ႔ လူစည္ကား တဲ့ လမ္းေဘးက ခပ္ညစ္ညစ္ လက္ဖက္ရည္ဆိုင္မွာ ထိုင္ၿဖစ္ၾကပါသည္ ။ အဲဒီအစ္ကို က လက္ဖက္ရည္ နဲ႔ ၾကက္ဥ အကာက်က္ တစ္လံုးမွာပါသည္ ။ ကၽြန္ေတာ္ ကလည္း လက္ဖက္ရည္နဲ႔ နံၿပား ေပ်ာ့ေပ်ာ့ တစ္ခ်ပ္ မွာ ပါသည္ ။
ခဏ ၾကာေတာ့ ႏွဳတ္ခမ္းပဲ့ ေန သည့္အၿပင္ ၊ ေဘးတြင္လည္း အက္ ေၾကာင္း အရာ ပါေသာ ခြက္ ၿဖင့္ လက္ဖက္ရည္ လာ ခ်ေပးပါသည္ ။ ဟို အကို ကေတာ့မသိ ၊ ကၽြန္ေတာ့္ ကေတာ့ သတိထားမိ ပါသည္ ။ သို႔ေသာ္ ကၽြန္ေတာ္ ဂ်ီး မမ်ားေတာ့ပါ ။ ခြက္ ကို မေသာက္ဘဲ ၊ ခြက္ထဲက လက္ဖက္ရည္ကို ေသာက္ တတ္ လာပါသည္ ။
နံၿပား လည္း စားဆဲ ပါ ။
ကိုဒိုးလံုး ရဲ႕ သီခ်င္းထဲ က လို မနက္မိုးလင္းတိုင္း နံၿပားလာပို႔ တဲ့ မိန္းကေလး ေရ … !
ကၽြန္ေတာ့္ အတြက္ လည္း ပဲၿပဳတ္ နဲ႔ နံၿပား နံနက္ တိုင္း ပို႔ေပးပါလားဗ်ာ !
Subscribe to:
Posts (Atom)
